“ တခ်ိန္တုန္းက ” / “ မိန္းမ ”

တစ္ေန႔မွာ......

တိမ္ျပာHotel ရဲ႕ စားေသာက္ခန္းထဲကို ဧည့္သည္ႏွစ္ေယာက္ဝင္လာတယ္...တံခါးဖြင့္သံၾကားေတာ့အျဖဴေရာင္အိက်ၤ ီေပၚမွာ နက္ျပာေရာင္ကုတ္ နက္ျပာေရာင္စကပ္တိုဒူးဖံုးနဲ႔ စားပြဲထိုးမိန္းကေလးလွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္ "မဂၤလာပါ ... " စားပြဲထိုးမိန္းကေလးခ်ိဳျမတဲ့ ႏႈတ္ဆက္သံႏွင့္အတူ ရိုေသစြာခါးကိုင္းလိုက္တယ္ ...
ဝင္လာတဲ့ဧည့္သည္ေတြက က်ားမ တစ္တြဲျဖစ္တယ္ အသက္ ၄ဝ အရြယ္ေလာက္ရွိၾကမယ္ ... ဝတ္ထားတာသန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ပဲ... မိန္းမႀကီးကေတာ့ ဘာမွမပါဘူး ေရွ႕ကဝင္လာတယ္၊ ေယာက္်ားႀကီးကေတာ့
ခရီးေဆာင္အိပ္အနီႀကီးကို ဘီးလိမ့္လို႔ဆြဲလာတယ္ ... အလည္အပတ္ ခရီးထြက္လာတဲ့ လင္မယားျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္...
စားပြဲထိုးမိန္းကေလး ဦးေဆာင္ၿပီး စားပြဲတစ္ခုမွာေနရာေပးလိုက္တယ္ ... Hotel က 5 star hotel ျဖစ္လို႔ စားပြဲႀကီးေတြက ကၽြန္းစားပြဲဝိုင္းႀကီးေတြ အိမ္တြင္း အလွဆင္ထားတဲ့ မီးဆိုင္းေတြနဲ႔ hotel
ရဲ႕စားေသာက္ခန္းဟာ ခန္းနားလွပေနတယ္ ...
ထုိင္ခုံမွာ ထိုင္ၿပီးေတာ့ စားပြဲထိုးမိန္းကေလးက စားေသာက္Menu ကဒ္ ကို ၿပံဳးၿပီးလွမ္းေပးလိုက္တယ္ ...
ေယာက္်ားႀကီးက ကဒ္ကို လွမ္းယူၿပီး မိန္းမႀကီးကို ထိုးေပးလိုက္တယ္ "မင္း... ဘာစားခ်င္ဘာမွာလိုက္.."
မိန္းမႀကီးက ကဒ္ကို ၾကည့္ေတာင္မၾကည့္ဘဲ စားပြဲထိုးမိန္းကေလးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး "ကၽြန္မတို႔ကို ဖက္ထုပ္အရည္ေဖ်ာ္တစ္ပြဲေပးရင္ရၿပီ..."
စားပြဲထိုးမိန္းကေလး တစ္ခ်က္တန္႔သြားတယ္ ... ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူး ... တိမ္ျပာHotel လာၿပီး ဖက္ထုပ္မွာစားတယ္? ၿပီးေတာ့ ဒီမွာလဲ မရွိဘူး ... နားၾကားမ်ားလြဲသလား ဆိုၿပီး မိန္းမႀကီးကို
ေမးခြန္းမ်ားစြာပါတဲ့အၾကည့္နဲ႔ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိတယ္ ... မိန္းမႀကီးက ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္မွာလိုက္တယ္ ...
ေယာက်္ားႀကီးကစကားေျပာလာေတာ့တယ္ ..." ဘာလို႔ဖက္ထုပ္ျပဳတ္ကိုစားမွာလဲ ... ပိုက္စံ မရွိတာမွမဟုတ္တာ"
မိန္းမႀကီးေခါင္းခါၿပီး " ကၽြန္မ ဖက္ထုပ္ပဲစားမွာ!" ေယာက္်ားႀကီးက တစ္ခ်က္တန္႔ၿပီး စားပြဲထိုးမိန္းကေလးရဲ႕ အံ့ၾသတဲ့အၾကည့္ေတြကို အားနာနာနဲ႔ "ညီမ .. အကိုတို႔ကို ဖက္ထုပ္ႏွစ္ပြဲေပးပါ"
" မဟုတ္ဘူး တစ္ပြဲတည္းယူမွာ" မိန္းမႀကီးခပ္တည္တည္နဲ႔ေျပာတယ္.. ေယာက္်ားႀကီးေၾကာင္သြားတယ္ တစ္ပြဲတည္း ဘယ္လိုစားမလဲ... မိန္းမႀကီးက "ရွင္ကတိေပးထားတယ္ေလ... ဒီတစ္ရက္ကို
တစ္ေန႔လံုးကၽြန္မစကားပဲနားေထာင္မယ္ဆို.."
ေယာက္်ားႀကီးဘာသံမွထြက္မလာေတာ့ဘူး...ကၽြန္းကုလားထိုင္ကိုမွီၿပီးလက္ပိုက္ေနလိုက္ေတာ့တယ္... စားပြဲထိုးမိန္းကေလးမ်က္ႏွာမွာ မခ်ိၿပံဳးေလ ျဖတ္ေျပးသြားတယ္ ... အေတြးထဲမွာ {ဒီမိန္းမ
ကပ္စီးနည္းတာလဲ လြန္လြန္းပါတယ္ Hotel စားေသာက္ခန္းမွာ ထမင္းလာစားတာ ဖက္ထုပ္မွာတဲ့အျပင္ ၁ပြဲကို ၂ေယာက္စားအံုးမယ္တဲ့} မိန္းမႀကီးကို မဲ့ၿပီး "ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင့္...ကၽြန္မတို႔hotel မွာ
ဖက္ထုပ္မေရာင္းလို႔ပါ... အကိုတို႔အမတို႔စားခ်င္တယ္ဆိုရင္ လမ္းမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လမ္းေဘးဆိုင္ေလးမွာ စားလို႔ရပါတယ္! "
မိန္းမႀကီးမယံုစြာနဲ႔ "ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ဖက္ထုပ္မေရာင္းတာလဲ ? နင္က မွာတာနည္းလို႔ မေရာင္းခ်င္တာလား..လူကိုအထင္ေသးတာလား..."
ဒီခ်ိန္မွာ ... Hotel သူေ႒း ဦးဝင္းစိန္ round လွည့္လို႔ စားေသာက္ခန္းထဲေရာက္လာတယ္ ... မိန္းမႀကီးေျပာေနတာကိုသူၾကားတယ္... စားပြဲထိုးမိန္းကေလးကိုလက္ယက္ၿပီးလွမ္းေခၚလိုက္တယ္...
စားပြဲထိုးမိန္းကေလးကေဒါသသံေလးနဲ႔ "သူေ႒း သူတို႔က ဒီမွာလာၿပီးဖက္ထုပ္ကိုမရမကမွွာေနတယ္ ... တမင္လာ ေႏွာက္ယွက္ေနတယ္ထင္တာပဲ" ...
ဦးဝင္းစိန္ ၿပံဳးၿပီး လက္ကာျပလိုက္တယ္... သူလဲအံ့ၾသေနတာပဲ ဒီလင္မယားရဲ႕ဝတ္ထားပံုၾကည့္လိုက္ရင္ ထမင္းမစားႏိုင္တဲ့ပံုမေပၚဘူး ... တစ္ခုခုထူးျခားေနလို႔ျဖစ္ရမယ္ .. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ
စီးပြားေရးကကိုယ့္စီလာေနမွေတာ့ အျပင္ကိုတြန္းထုတ္ေနရင္ သဘာဝမက်လွဘူး..
စားပြဲထိုးမိန္းကေလးရဲ႕နားနားကပ္ၿပီး "နင္ ဖက္ထုပ္တစ္ပြဲသြားဝယ္ေပးလိုက္ပါ ဘယ္ေလာက္ဝယ္ရလဲ .. ေဘလ္ရွင္းတဲ့အခါ အျမတ္ပိုထည့္လိုက္ေပါ့ ..." ေျပာၿပီးတာနဲ႔ သူကုလားထိုင္တစ္ခုယူၿပီး
ဘာေတြဆက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္...
သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး... စားပြဲထိုးမေလး မီးခိုးတစ္လူလူ ထြက္ေနတဲ့ ေၾကြပန္းကန္လံုးႀကီးတစ္ခု ကို အဝတ္ခံၿပီးမလာခဲ့တယ္ ... မိန္းမႀကီးရဲ႕ေရွ႕ကိုခ်ေပးၿပီး "အမတို႔ ၂ေယာက္ သံုးေဆာင္ႏိုင္ပါၿပီရွင္"
ဖက္ထုပ္ပြဲကိုေတြ႕ေတာ့... မိန္းမႀကီးေပ်ာ္သြားတယ္... သူမမ်က္ႏွာကို ပန္းကန္လံုးအဝမွွာ ထားၿပီးတစ္ခ်က္ရွိဳက္ရွဴလိုက္တယ္... ၿပီးေတာ့ ဇြန္းနဲ႔ ပန္းကန္ထဲက ဖက္ထုပ္ေဖ်ာ္ကို အသာယာေလး
ေမႊေပးေနတယ္...
ေယာက်္ားႀကီးက မ်က္လံုးျပဴးမ်က္စံ ျပဴးနဲ႔မိန္းမကိုၾကည့္ေနတယ္ ... ပတ္ဝန္းက်င္ကအံ့ၾသတဲ့အၾကည့္ေတြမ်ားစြာ ဒီဘက္ကိုလွည့္လာေနတယ္ အားလံုးကို သူဂရုမစိုက္ေတာ့ဘဲ.. တင္မာမာေျပာလိုက္တယ္ "
မင္းကိုငါ တကယ္ နားမလည္းေတာ့ဘူးကြာ ... ဒီေလာက္ ခရီးေဝးႀကီးလာတာ ဖက္ထုပ္တစ္ပြဲစားဖို႔အတြက္ပဲလား?"
မိန္းမႀကီးေခါင္းေမာ့လာတယ္ "ကၽြန္မ ႀကိဳက္လို႔!"
ေယာက္်ားႀကီး စားပြဲေပၚမွ Menu ကဒ္ကိုယူၿပီး "မင္းႀကိဳက္ရင္မင္းစား ငါတစ္ေနကုန္လမ္းမွာဘာမွ စားခဲ့ရတာမဟုတ္ဘူး ... ဗိုက္ကဆာေနၿပီ " သူလက္ကာၿပီး စားပြဲထိုးမေလးကို ေခၚလိုက္တယ္ ...
ဟင္းေကာင္းေတြႀကီး ၆ မ်ဳိး ၇ မ်ဳိး မွာလိုက္တယ္ ...
မိန္းမႀကီးကေတာ့ ေအးေဆးပဲ .. ေယာက္်ား ဟင္းမွာၿပီးမွ စားပြဲထိုးမေလးကို သတိေပးလိုက္တယ္ " ညီမေလး သူ႔မွာပိုက္စံ ပါလားအရင္ေမးၾကည့္အံုး... မရွင္းဘဲ ထြက္ေျပးေနအံုးမယ္"
စားပြဲထိုးမေလး ဘာဆိုလိုမွန္းမသိလိုက္ခ်ိန္မွာ ေယာက်္ားႀကီးက မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးနီလို႔ " ခ်ီးထုပ္ကြာ ဒီမိန္းမ သက္သက္ အရွက္ခြဲတာ ...ငါလား မရွင္းပဲထြက္ေျပးမွာ" ေျပာရင္း ေဘာင္းဘီအိပ္ေထာင္ထဲကို
ႏိုက္တယ္ " ?? အင္ ... ငါ့ ပိုက္စံအိပ္ေကာ ? " သူထၿပီးေတာ့ရွာတယ္ ဒီအိပ္ေထာင္ႏိုက္လိုက္ ဟိုအိပ္ေထာင္စမ္းလိုက္ ...အဲအခါမွာ ဟမ္းဖုန္း ပါ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာ သတိထားမိတယ္ ...သူခန စဥ္းစားၿပီး ေနာက္ဆံုး
အၾကည့္ေတြ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထုိင္ေနတဲ့ မိန္းမႀကီးစီေရာက္သြားတယ္ ...
မိန္းမႀကီး ေအးေအးလူးလူး နဲ႔ " ရွင္ အလုပ္ရွဳပ္ခံမေနနဲ႔ ပိုက္စံအိပ္နဲ႔ဖုန္းနဲ႔ မေန႔ညက ကၽြန္မ ျမစ္ထဲပစ္လိုက္ၿပီ..ေတြ႕မွာမဟုတ္ဘူး"
ေယာက္်ားႀကီး ေဒါသ ထြက္သြားတယ္ " မင္း ရူးေနၿပီလား"
မိန္းမႀကီးကေတာ့ မၾကားသလိုဘဲ ... ဖက္ထုပ္ ပန္းကန္ ကို ပဲ ေမႊေနတယ္
ေယာက်္ားႀကီး တစ္ခုခုကိုသတိရလိုက္ေတာ့ ခရီးေဆာင္အိပ္အနီးႀကီးထဲ လက္နဲ႔စမ္းတယ္
မိန္းမႀကီး ေအးစက္စက္ ေလသံနဲ႔ " ရွင္ရွာမေနနဲ႔ေတာ့ ရွင့္နာရီ ၊ ကၽြန္မ လက္စြပ္ ရွိရွိသမွ် ကၽြန္မတို႔ ခရီးမွာပါလာတဲ့ တန္းဖိုးရွိတဲ့ပစၥည္းမွွန္သမွ် ကၽြန္မ အားလုံုးကို ျမစ္ထဲ ပစ္လိုက္ၿပီ... ကၽြန္မမွာ ပိုက္စံ
၅ဝဝ ရွိတယ္ ... ဒီ ဖက္ထုပ္ တစ္ပြဲစာေတာ့ေလာက္မယ္ ! "
ေယာက်္ားႀကီး မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ေသြးမရွိိေတာ့တဲ့ အတိုင္း ျဖဴသြားတယ္ ... ကုလားထိုင္ ေပၚ ထုိင္ခ်လိုက္သလား ေျခပစ္လက္ပစ္ ျဖစ္သြားသလား ... မိန္းမႀကီးကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး " မင္း တကယ္ရူးေနၿပီ
မင္းတကယ္ရူးေနၿပီ! ငါတို႔ ပိုက္စံ မပါဘဲ ဘယ္လိုျပန္မလဲ? လမ္းခရီးကနည္းတာမွတ္လို႔..."
မိန္းမႀကီး မပူမပင္ နဲ႔ဘဲ ... " ရွင္ဘာစိတ္ပူေနတာလဲ ... ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔မွာ ေျခေထာက္ေတြပါေနတာပဲ ... လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လဲ ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္ အိမ္ျပန္ေရာက္မွာပါပဲ "
ေယာက္်ားႀကီး သက္ျပင္းခ်တယ္.. မိန္းမႀကီးက ဆက္ေျပာတယ္ " လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂ဝ ေလာက္တုန္းကလဲ .. ကၽြန္မတို႔ ကုိယ္ေပၚ ပိုက္စံတစ္ျပားမွ မရွိဘဲလည္း အိမ္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား
...
ေယာက်္ားႀကီး ဒီစကားလဲၾကားေရာ...ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္အၾကည့္နဲ႔ ..." မင္း... မင္း ... ဘာေျပာတယ္? " မိန္းမႀကီးက " ရွင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား? " သူေခါင္းခါေျဖတယ္
မိန္မႀကီး သက္ျပင္းခ်ၿပီး " ၾကည့္ရတာ.. ဒီႏွစ္ေတြမွာ ပိုက္စံေလး ႏွစ္ျပား သံုးျပား ရွိလာေတာ့ အရာရာကို ေမ့ပစ္လိုက္ၿပီေပါ့ ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂ဝ တုန္းက ကၽြန္မတို႔ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး
ဆုထားတဲ့ေငြေလးနဲ႔ ခရီးေဝးကို ထြက္လာၾကတယ္၊ ပိုက္ဆံ အလိမ္ခံရလို႔ အေျခအေနမေကာင္းခဲ့ဘူး... အိမ္ျပန္ဖို႔စာရိတ္ေတာင္မက်န္ဘူး......ဒီနားေလးေရာက္ေတာ့ ရွင္ ကၽြန္မကို ဖက္ထုပ္ တစ္ပြဲမွာေပးတယ္ေလ ...
ကၽြန္မ သိတယ္ အဲဒီအခ်ိန္ ရွင့္မွာ ပိုက္စံ ၅ဝ ပဲက်န္ေတာ့တယ္"
ေယာက်္ားႀကီး ဒါေတြလဲ ၾကားေရာ ... တစ္ခ်က္ တြန္႔သြားတယ္ ...ပတ္ဝန္က်င္ ကို ေသခ်ာၾကည့္တယ္ " ဒီ ....... ဒီ ေနရာက ...... "
"ဟုတ္တယ္ ဒီေနရာပဲ ...ကၽြန္မ တစ္သက္လံုး ေမ့လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး ...အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဒီေနရာေလးဟာ ဖက္ထုပ္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားတယ္ေလ ...
ေယာက်္ားႀကီး အသံတိတ္ေခါင္းေလးငံု႔လို႔... မိန္းမႀကီး တစ္ဖက္လွည့္ၿပီး စားပြဲထိုးမေလးကို .." ညီ မ ... ပန္းကန္လံုးတစ္လံုးေလာက္ေပးပါ"
စားပြဲထိုးမေလး လ်င္ျမန္စြာပဲပန္းကန္အလြတ္တစ္လံုးယူလာေပးတယ္, မိန္းမႀကီးက ပန္းကန္ထဲက ဖက္ထုပ္ကို တစ္ဝက္စီခြဲထည့္လိုက္တယ္ ...တစ္ပြဲကို ေယာက္်ားႀကီးေရွ႕ကို ျဖည္းျဖည္း
တြန္းပို႔ေပးတယ္.."စားလိုက္ပါ ..စားၿပီးရင္ အိပ္အတူျပန္က်မယ္ေလ...!"
ေယာက်္ားႀကီးက ေရွ႕မွာရွိတဲ့ ဖက္ထုပ္ တစ္ဝက္ကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး .." ငါ မဆာဘူး " မိန္းမႀကီးရဲ႕ မ်က္ဝန္းထဲမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ " လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂ဝ တုန္းကလည္း
ရွင္ဒီလိုေျပာခဲ့တာပဲေလ...ကၽြန္မကိုဗိုက္ဝေအာင္စားေစခ်င္လို႔ေျပာခဲ့မွန္းသိပါတယ္ " သူမ ေျပာၿပီး ပန္းကန္ထဲမွာ ကူးခက္ေနတဲ့ ဖက္ထုပ္ေတြကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး အေတြးေတြထဲ လြင့္ေမ်ာေနတယ္ ...
ေယာက်္ားႀကီးက " နင္ဘာလို႔မစားေသးလည္း ? " မိန္းမႀကီး တစ္ခ်က္ရွိဳက္ၿပီး " လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂ဝ တုန္းကလဲ ရွင္ဒီအတုိင္းပဲ ကၽြန္မကို ေမးခဲ့တာပဲ ... ကၽြန္မမွတ္မိေသးတယ္... ကၽြန္မအဲဒီတုန္းကေျဖခဲ့တာက
..စားရင္ အတူတူစားမယ္ မစားရင္လဲ လံုးဝ မစားဘူး ...အခုလည္း အဲဒီ အေျဖပဲ ..."
ေယာက်္ားႀကီး ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး ... ဇြန္းကိုေကာက္ကိုင္ၿပီး ဖက္ထုပ္ကိုခပ္တယ္ ..ဘာေၾကာင့္မသိဘူး ... ဇြန္းကိုင္တဲ့လက္က တအားတုန္ေနတယ္... ဘယ္ႏွခါ ခပ္မိတယ္မသိဘူး ... ဖက္ထုပ္က
ဟင္းရည္ထဲကိုပဲ ျပန္ျပန္ ဆင္းသြားတယ္... ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ ဖက္ထုပ္ တစ္ခုကို ခပ္ၿပီး ပါးစပ္ထဲပို႔လိုက္တယ္ ... ဝါးတယ္စားတယ္.. ေနာက္တစ္ခုကို ခပ္ၿပီး ပါးစပ္ထဲ ထည့္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ ... တေပါက္ေပါက္
စီးက်လာေတာ့တယ္ ...
မိန္းမႀကီးက သူ႔ေယာက်္ားစားတာေတြ႕ေတာ့ မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးေတြနဲ႔ ဇြန္းကိုယူ ၿပီး စားေတာ့တယ္... ဖက္ထုပ္ ပါးစပ္ထဲကိုလည္း ေရာက္ေရာ ... မ်က္ရည္ကလည္း ပန္းကန္းလံုးထဲကို က်သြားတယ္... ဒီ
ဇနီးေမာင္းႏွံ က ဒီလိုနဲ႔ မ်က္ရည္ေရာတဲ့ ဖက္ထုပ္ တစ္ဝက္စီကို စားလို႔ ကုန္သြားတယ္...
ဇြန္းကို ခ်ၿပီးၿပီးခ်င္း .. ေယာက္်ားက မိန္းမကိုေမးတယ္ .. " ဗိုက္ဝၿပီလား ..."
မိန္းမကေခါင္းခါတယ္ ၊ ေယာက်္ား ျပာသြားတယ္... ရုတ္တရက္ သူသတိရလိုက္တယ္...ခါးကိုကုန္းၿပီး ေျခႏွင္း ကိုခၽြတ္ၿပီး ေျခနင္း ေအာက္ခံသားရည္ျပားေအာက္ကို လွမ္းယူလိုက္တယ္ ... ၅ဝဝ တန္
တစ္ရြက္ထြက္လာတယ္ ... သူအံ့ၾသၿပီး လက္ထဲက ၅ဝဝတန္ ကို ေၾကာင္းေငးေနမိတယ္ ..
မိန္းမႀကီးက ၿပံဳးၿပီး " အဲဒီ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂ဝ တုန္းကေလ .. ရွင္ ကၽြန္မကို ေငြ ၅ဝ ပဲ ရွိေတာ့တယ္ ဆို ၿပီး ဖက္ထုပ္တစ္ပဲြတည္း ဝယ္းေကၽြးခဲ့တယ္.. တကယ္ေတာ့ ရွင့္မွာ ေနာက္ ထက္ ၅ဝ ရွိေသးတယ္ ...
ေျခနင္းက ေအာက္ခံသားရည္ျပားေအာက္ထဲမွာ ဖြက္ထားတယ္ ... ကၽြန္မသိပါတယ္ .. ရွင္က အဲဒီ ၅ဝ နဲ႔ ကၽြန္မ ဗိုက္ဆာရင္ ေနာက္ထပ္ စားရေအာင္ ဖြက္ထားခဲ့တာ .. ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ရွင္ လဲ ဖက္ထုပ္
တစ္ဝက္စားလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မဗိုက္မဝေသးဘူးဆိုတာ သိလို႔ .. ေနာက္တစ္ပြဲ ထက္မွာ စားခဲ့ၾကတယ္ေလ ..." သက္ျပင္းေလးတစ္ခ်က္ခ်ၿပီး " ရွင္လုပ္ခဲ့ဖူးတာေတြကို ျပန္မွတ္မိေသးတယ္ေနာ္... .. အဲဒီ ၅ဝဝ ဖြက္တာ
အလကား မျဖစ္ေတာ့ဘူး"
ေယာက်္ားက ပိုက္စံကို စားပြဲထိုးမေလးကို ေပးတယ္ " အကိုတို႔ကို ေနာက္တစ္ပြဲ ထပ္ေပးအံုးကြာ..." စားပြဲထိုးမေလးကပိုက္စံကို မယူဘဲ ...အေျပးေလးထြက္သြားတယ္ ..ခဏၾကာေတာ့ လက္ထဲမွာ ဖက္ထုပ္
ပူေႏြးေႏြး တစ္ပြဲ ပါလာတယ္ ...
ေယာက်္ားက မိန္းမရဲ႕ ပန္းကန္ထဲကို တစ္ဝက္ ခြဲထည့္ေပးတယ္ .." ပူတုန္းေလး စားလိုက္အံုး..."
မိန္းမ နည္းနည္းမွ မလႈပ္ဘဲေျပာတယ္ " စားၿပီးရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္အိပ္ျပန္ၾကရေတာ့မယ္ ... ရွင္ကၽြန္မကို အျပစ္မဆိုနဲ႔ေနာ္ .. ကၽြန္မကလည္း လမ္းမခြဲခင္ေလး ရွင္နဲ႔ အရင္က လို
ဒုကၡနဲ႔ဗိုက္မဝ တဲ့ ဒဏ္ ကို အတူတူ မွ်ေဝခံစားခ်င္လို႔ပါ...
ေယာက်္ား ဘာအသံမွ ထြက္မလာဘူး ... ေခါင္းႀကီး ငံု႔လို႔ .. ဖက္ထုပ္ေတြ တစ္လုတ္ၿပီးတစ္လုတ္ ... အရည္ ေတြ လဲ အကုန္လံုး ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္ ... ေျပာင္းသလင္းခါ ေနေအာင္း စား ၿပီး ... မိန္မကို
ေလာတယ္ .." ျမန္ျမန္စား .. စားၿပီးရင္ ငါတို႔ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရအံုးမယ္.."
မိန္းမက " ရွင္စိတ္ခ်ပါ ... ကၽြန္မ ကတိတည္ပါတယ္ ... အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးေပးမယ္ .... ေငြလည္းတစ္ျပားမွ မယူဘူး .. ရွင္ ဘယ္မိန္းကေလးနဲ႔ ပဲ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ ၉ေယာက္
၁ဝ ေယာက္ ယူယူ ... ကၽြန္မနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ေတာ့ပါဘူး ..."
ေယာက္်ားႀကီးအားေခါင္ သံ ႀကီးနဲ႔ ေအာ္ေျပာတယ္ " အိမ္ျပန္ေရာက္ ရင္ ငါ အဲဒီ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ကို မီးရွိဳ႕ပစ္ပါမယ္ဟာ .ဟုတ္ၿပီလား.. " ေျပာအၿပီးမွာ .. သူ ရွိဳက္ႀကီးတငင္ငိုေျပာတယ္.." ငါမွားသြားတယ္
မိန္းမ ... ငါ ဦးေႏွာက္ထဲေရဝင္လို႔ အဲလို မွားခဲ့မိတယ္. .."
မိန္းမႀကီးက ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ဖက္ထုပ္ ပန္းကန္ တစ္ဝက္ကို ကုန္ေအာင္စားလိုက္တယ္ ... ၿပီးေတာ့ စားပြဲထိုးမိန္းကေလးကို .." ညီမေရ ေဘလ္ရွင္းမယ္ေနာ္"
တစ္ခ်ိန္လံုး ေဘးကေနၾကည့္ေနတဲ့ hotel သူေ႒း ဦးဝင္းစိန္ သတိျပန္ဝင္လာၿပီး .. စားပြဲဝုိင္းရွိရာကို လာခဲ့တယ္ ... ေငြေပးေနတဲ့ မိန္းမႀကီးလက္ကို တားၿပီး အိပ္ထဲကေန ၁ဝဝဝ တန္ ၅ရြက္ထုတ္ေပးတယ္..
" မင္းတို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္မီးရွိဳ႕ပစ္ဖို႔ေတာင္ ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီပဲ ... အိမ္ကိုလဲ လမ္းေလွ်ာက္မျပန္နဲ႔ေတာ့.."
လင္းမယားႏွစ္ေယာက္လံုး ဘာမွနားမလည္ဘဲ ဦးဝင္းစိန္ကို ေငးၾကည့္ေနၾကတယ္. .. ဦးဝင္းစိန္က ၿပံဳးၿပီး.." မင္းတို႔က ငါ့ရဲ႕ေဖာက္သည္ေဟာင္းႀကီးေတြပဲေလ ... လြန္းခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂ဝ တုန္းက ဖက္ထုပ္ ဆိုင္
ကလဲ ငါ့ဆိုင္ပဲ ... အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ဖက္ထုပ္က ငါ့မိန္းမလက္ရာကြ ... " ေျပာၿပီး ပိုက္စံကို ေယာက်္ားလက္ထဲ အတင္း ထည့္ၿပီး လွည့္ထြက္သြားတယ္ ...
ဦးဝင္းစိန္ ရံုးခန္းထဲလဲေရာက္ေရာ... စားပြဲ အံဆြဲထဲကေန စာစီၿပီးသား ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ထြက္လာတယ္ ... " ေအာ္ ... ငါလဲ ဦးေႏွာက္ထဲ ေရဝင္ ၿပီး မွားခ်င္ခဲ့တာပဲ " .....
လမ္းခြဲေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတြးၾကည့္ပါ... အရင္ကအတိတ္ေဟာင္းေတြမွာ ဒုကၡဆင္းရဲမွ်ေဝခံစားခဲဖူးတဲ့သူဟာ တစ္ေလွ်ာက္လံုးလက္တြဲလာခဲ့ၿပီး အသင္တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေတြ ဤမွ်မတိုေတာင္းပါဘူး...
အခ်ိန္ေတြ႕တေရြ႕ေရြ႕တြားေနလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို ႏွလံုးသား ေခ်ာင္ တစ္ခုမွာ ပိတ္ထားမိခဲ့ၾကတယ္... တကယ္ေတာ့ သင့္ကို ခ်ဳိၿမိန္သာယာတဲ့စကားနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေခ်ာ့ေျပာေနတဲ့သူဟာ
သင့္ကိုအခ်စ္ဆံုးသူမဟုတ္ပါဘူး... ခုလို ေငြေလး၅ဝဝကို ဖြက္ၿပီး လိုအပ္ခ်ိန္မွာ သင့္ကို အနစ္နာခံ ဂရုစိုက္ကာ ေနာက္ဆံုး စားစရာေလး ေကၽြးၿပီး ငါမဆာဘူးလို႔ေျပာမယ့္သူ သာလွ်င္ သင့္ကိုအခ်စ္ဆံုးသူပါ
ဇာတ္လမ္းေလးကိုၾကည့္ၿပီး (ဇနီးမယား)မိန္းမဆိုတာ ဘာလဲသိၿပီလား....
မိန္းမဆိုတာ သင့္ႏွစ္သက္မယ့္လက္ေဆာင္ေလးတစ္ခုဝယ္ေပးဖို႔ေငြေတြဆုၿပီး အစားေလ်ာ့ေနတယ္လို႔ေျပာမယ့္ " ငပိန္းမေလး" ပါ။
မိန္းမဆိုတာ သင့္ကိုခ်စ္လို႔ က်န္တဲ့သူေတြကိုလ်စ္လ်ဴရွဳၿပီး သင့္ေဘးမွာတေျဖးေျဖး အိုစာတဲ့အထိသစၥာရွိစြာေနသြားမယ့္ "အရိုး အ အ မေလး" ပါ။
မိန္းမဆိုတာ သင့္ကိုတျခားမိန္းကေလးအေၾကာင္းမေျပာဖို႔၊ မၾကည့္ဖို႔၊ မခ်ီးၾကဴးဖို႔ကို အၿမဲေျပာေနမယ့္ " သဝင္ေၾကာင္မေလး" ပါ။
မိန္းမဆိုတာ ဖုန္းထဲမွာ သင္ပို႔သမွ် message ကို သိမ္းထားၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္ဖတ္ၿပီးေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ "အခ်စ္ရူးမေလး" ပါ။
မိန္းမဆိုတာ သင္ဘယ္ေဘာင္းဘီေလးေတြ႕ခဲ့လို႔ႀကိဳက္တယ္ေျပာမိရင္ တစ္ၿမိဳ႕လံုးမရမကရွာၿပီးဝယ္ေပးမယ္ ၿပီးေတာ့ လမ္းႀကံဳေတြ႕လို႔ဝယ္ေပးခဲ့တယ္လို႔ေျပာမယ့္ "အပိုေတြမေျပာတတ္တဲ့ မုသားမေလး" ပါ။
မိန္းမဆိုတာ သင္သူမေဘးမွာမရွိခ်ိန္မွာ သင့္ကိုအရမ္းသတိရၿပီး ဖုန္းကိုကုိယ္နဲ႔မကြာထားကာ ေန႔တုိင္းဖုန္းေမွ်ာ္ေနတတ္တဲ့ "သနားစရာ မိန္ကေလး" ပါ။
မိန္းမဆိုတာ တျခားသူရဲ႕ညစ္ေပေနတဲ့အိကၤ် ီကို ျမင္တာနဲ႔ ရြံတတ္ေပမယ့္ .. သင္ရဲ႕ နံေစာ္ေနတဲ့ ေျခအိတ္စံုကို မၿငီးမျငဴေလွ်ာ္ဖြတ္ေပးတတ္တဲ့ "ငေပါမေလး" ပါ။
မိန္းမဆိုတာ သင့္ကို မေကာင္းေျပာတဲ့သူေတြနဲ႔ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ရန္ျဖစ္ေနမယ့္ "ငစြာမေလး" ပါ။
မိန္းမဆိုတာ လူၾကားမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကံ့ခိုင္ၿပီး ေတာ္ေနပါေစ သင့္ေရွ႕ေရာက္ရင္ ကေလးဆန္ဆန္ခၽြဲႏြဲ႕ေနမယ့္ "ကေလးမေလး" ပါ။
ေယာက်္ားေလးမ်ားမွတ္သားၾကပါ မိန္းမဆိုတာ သင္ သူမရဲ႕အနစ္နာကိုပဲခံရမယ္လို႔ ခြင့္ျပဳထားသူပါ...။
သူမရွိၿပီးေနၿပီမို႔ တျခားမိန္းကေလးကိုသတိမရေစေတာ့တဲ့သူဟာ မိန္းမပါပဲ။
သူမအတြက္ ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ကပ္ေစးမနည္း သူမႀကိဳက္မယ္ဆိုရင္ ဝယ္ေပးဖို႔အသင့္ရွိေနတယ္ဆိုရင္ သူမဟာ မိန္မပါပဲ။
သူမအတြက္နဲ႔ အရင္ က သင့္ရဲ႕ေယာက်္ားမာန အတၱေတြကို ေလ်ာ့ခ်ၿပီး လိုက္ေလ်ာတတ္ အေလွ်ာ့ေပးတတ္ေနၿပီဆိုရင္ သူမဟာ မိန္းမပါပဲ ..။
သူမေရွ႕မွာ အိုးခြက္ပန္းကန္ေဆးေနရရင္ေတာင္ အရမ္းခန္႔တယ္ လို႔ခံစားမိရင္ သူမဟာ မိန္းမပါပဲ ...။
သူမေၾကာင့္ တာဝန္သိတတ္လာၿပီး၊ သူမတစ္သက္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းပင္ပန္း ေက်နပ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီဆိုရင္ သူမဟာ မိန္းမပါပဲ...။
သူမရဲ႕ အေအးမိဖ်ားနာျခင္းကို စိတ္ပူတတ္ၿပီး၊ သူမ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ ပိုစားရင္ကိုပဲ ေပ်ာ္ရႊင္မိမယ္ဆိုရင္ သူမဟာ မိန္းမပါပဲ...။
သူမအတြက္ မိုးအံု႕ေနၿပီဆိုတာနဲ႔ ထီးမိုးေပးဖို႔အၿမဲသတိရေနၿပီဆိုရင္ သူမဟာ မိန္းမပါပဲ ...။
အထက္မွာပါတဲ့အခ်က္ေတြအားလံုး ရွိမယ္လို႔မဆိုလိုပါဘူး .. ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပတ္ဝန္းက်င္မွာျဖစ္ပ်က္ေနတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္... " မ်က္စိေရွ႕မွာရွိၿပီးသားသူ ကို တန္ဖိုးထားတတ္ရမယ္
... တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့သူကနားလည္လာမွာပါ တန္းဖိုးထားတတ္ၿပီးဆိုရင္ သာယာတဲ့ဘဝကိုပိုင္ဆိုင္ၿပီပဲ။   ။

 

By ဟိုေကာင္းေလး 

ေမေမ

အေမ - သား... တကယ္လို႔ အေမမ်က္စိမျမင္ေတာ့ရင္ သားဘာလုပ္မလဲ ...

သား - သားအေမ့ကို သားတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ အ ေကာင္းဆံုးေဆးရံုကိုေခၚသြားၿပီးကုမယ္....
အေမ - အဲ့လိုကုလို႔မွ မေပ်ာက္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ေရာ ..သား - အဲ့ဒါဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးေဆးရံုရွိတဲ့ေနရာကို ေခၚသြားၿပီး အေမ့ကိုကုေပးမယ္..
အေမ - ေကာင္းပါၿပီကြယ္... အဲ့ဒီလို ထပ္ကုလို႔မွ အေမ့မ်က္စိမျမင္ရေသးဘူး ဆိုရင္သားဘာဆက္လုပ္မလဲ...သား - ဒါဆို သားအေမ့ကို တစ္သက္လံုးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မွာေပါ့.... အေမ - ဒါမွအေမ့သား...... သားကို အေမအရမ္းခ်စ္တယ္....
သား - အေမ တကယ္လို႔ သားမ်က္စိမျမင္ရေတာ့ဘူးဆိုရင္ အေမေကာဘာလုပ္မလဲဟင္..အေမ - အေမ့မ်က္လံုးေတြ သားကို ေပးလိုက္မွာေပါ့.. သားရယ္..

သင့္ဆီက သင့္ေမေမ ဘာေတြလိုအပ္ေနလဲ သင္သိသလား??

"သား အေမ့ကို ငါးရိုးေလးႏႊင္ေပးပါလား အေမ မျမင္ရလို႔...""ဟာ..အေမကလည္းဗ်ာ ဒီမွာသားလည္းမနည္းႏႊင္စားေနရတာ..အေမစားေနတာလဲၾကည့္ပါအံုး ထမင္းလံုးေတြကေအာက္က်လု႔ိ ဂရုစိုက္မွေပါ့အေမရ...."
ထမင္း၀ိုင္းမွ အေမအိုႀကီး၏ အကူအညီေတာင္းသံသည္ သားျဖစ္သူ၏ေအာ္ေငါက္သံေနာက္တြင္ တိုးလွ်ိဳးေပ်ာက္ကြယ္သြား၏...အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္ေသာ သူမအတြက္ ထမင္းတလုတ္ကို ပါးစပ္ထဲထည့္ဖို႔ လက္ေတြက ငယ္ငယ္ကလို သန္သန္မာမာမရွိေတာ့...ဇရာ၏ ႏွိပ္စက္မႈသည္ သူမတစ္ကိုယ္လံုးကို တုန္တုန္ခ်ိခ်ိ ျဖစ္ေစခဲ့သည္.. သူမ၏ အေတြးမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ဆီသို႔တေရြ႔ေရြ႔ ျပန္ေရာက္သြားသည္...
သားငယ္ငယ္က ထမင္းစားသည့္အခါ ထမင္းလံုးမ်ားေပပြ၍ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္လည္း ျပန္႔က်ဲက်လွ်က္....ထိုဟာမ်ားကို ရွင္းရသည့္အျပင္ အရိုးစူးမွာ စိုး၍ အရိုးႏႊင္ေပးရသည္....ႏႊင္ေပးသည့္ၾကားက မေတာ္တဆ သား အရိုးစူးသည့္အခါ အရိုးျမန္ျမန္က်ေစဖို႔ ငွက္ေပ်ာသီးေခ်ာ့ေကၽြး၍သား၏ရင္ဘတ္ေလးကို ၾကင္ၾကင္နာနာသပ္ေပးၿပီး မိမိ၏ ေသခ်ာဂရုမစိုက္မႈအတြက္ကိုယ့္ကိုကိုယ္အျပစ္တင္မဆံုးျဖစ္ခဲ့ရသည္...ခုသူမကိုေတာ့သားသည္ထိုသို႔မဟုတ္ခဲ့....သားေရခ်ိဳးသည့္အခါ ေရဇလံုထဲတြင္ ေပ်ာ္ပါးျမဴးတူးေနသည့္ သားကို ေခ်ာ္လဲမွာစိုး၍ ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ့ဂရုတစိုက္ ေရခ်ိဳးေပးခဲ့ရသည့္ သူမ.. ခု ေရခ်ိဳးခန္းထဲရွိေရညိွမ်ားျဖင့္ ေခ်ာေနေသာၾကမ္းျပင္ကို အေမေခ်ာ္လဲမွာစိုး၍ တိုက္ခၽြတ္ရွင္းလင္းေပးရမွန္း သားသတိမထားမိခဲ့...
ေရခ်ိဳးၿပီးတိုင္း သနပ္ခါးလိမ္းတတ္သည့္ သူမအတြက္ "သားကိုယ္တိုင္ေသြးထားတာေမေမလိမ္းဖို႔ "ဆိုသည့္အေျပာမ်ိဳး သားပါးစပ္ဖ်ားကထြက္က်လာသည္ကို သူမလိုခ်င္မိသည္...သို႔ေသာ္ ငယ္စဥ္က သားကိုေပါင္ေပၚတင္၍ မိမိေသြးထားသည့္ သနပ္ခါးကို သားမ်က္ႏွာေပၚ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ပါးကြက္ညီညီလိမ္းေပးတတ္သည့္အခ်ိန္မ်ားကို သားမမွတ္မိေတာ့....သားလက္သည္းေျခသည္းေလးေတြကိုတပတ္တခါ ညွပ္ေပးတိုင္း အသားေလးကို ညွပ္မိမွာစိုး၍ ဂရုတစိုက္ ညွပ္ေပးခဲ့သည့္ သူမေမတၱာ...တခါတရံအသားကိုညွပ္မိ၍ သားဆီမွ စူးခနဲထြက္ေပၚလာသည့္ ငုိသံသည္ သူမရင္ကိုဗေလာင္ဆူေအာင္ ျပာယာခတ္ ေစခဲ့မွန္းသားမသိခဲ့.....ခုသူမလက္သည္းေျခသည္းေတြ ရွည္လာေတာ့ သားကိုယ္တိုင္ မိမိကုိ ဂရုတစိုက္ညွပ္ေပးတာမ်ိဳး တမ္းတမိသည္...သို႔ေသာ္ "ဒါေလးလုပ္တာမ်ား အေမရယ္ ကိုယ္တိုင္ပဲညွပ္လိုက္ပါလားသားမအားဘူး"ဆိုေသာ သားအေျပာေအာက္တြင္ သူမ၏စိတ္ကူးေလးမ်ားေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့ရသည္.....
ကေလးပီပီ ကစားကြင္းသြားရတာ ႏွစ္သက္ေသာ သားအတြက္ တပတ္တခါ အလုပ္အားရက္သည္ သားႏွင့္အတူ ကစားကြင္းတြင္ အခ်ိန္ကုန္ေစဖို႔ျဖစ္ခဲ့သည္...ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးေနေသာသားကိုၾကည့္ရင္းသူမရင္ထဲတြင္ တပတ္လံုး လုပ္ခဲ့သမွ် အလုပ္ အေမာေတြ အားလံုး ေျပေပ်ာက္ခဲ့ရသည္... ခုခ်ိန္ဘုရားသြားခ်င္၍ "သားဘယ္ေန႔အားလဲ အေမ့ကိုလိုက္ပို႔ပါလား"ဟူေသာ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္အေမးကိုအလုပ္အားရက္တိုင္းသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ Golf သြားကစားတတ္ေသာ သား၏ အခ်ိန္မ်ားကသားကိုယ္စားအေျဖေပးခဲ့သည္....သားငယ္စဥ္ေက်ာင္းမေနရေသးခင္ကာလ သူေတြ႔သမွ် စာမ်ားကို "ေမေမဒါဘာေရးထားတာလဲဟင္ သားကိုဖတ္ျပ " ဟူ၍ တြတ္တီးတြတ္တာ ေမးတတ္သည္.... မိမိ အတြက္ သားေမးတိုင္းေက်ာင္းမေနရေသးဘူး ငါ့သားက စာေတြစိတ္၀င္စားေနျပီဟူေသာပီတိျဖင့္ သားကို ဖတ္ျပရ ရွင္းျပရသည္မွာအေမာတစ္ခုဟု မထင္မွတ္ခဲ့.....ခု သူမ မ်က္လံုးမ်ား ဇရာ၏ ႏွိပ္စက္မႈေအာက္တြင္ အရာရာကိုၾကည့္ရျမင္ရသည္မွာ မႈန္တ၀ါး၀ါး...သားကို ဘာေရးထားသည္လဲေမးေတာ့သားႏႈတ္ဖ်ား မွထြက္က် လာသည့္ " ဒီေလာက္စာလံုးႀကီးႀကီးနဲ႔ေရးထားတာ မျမင္ရဘူးလား အေမရာ "ဆိုေသာစိတ္မရွည္ေသာသား၏ေအာ္သံသည္မာရသြန္ေျပးျပီး ျပန္လာေသာကစားသမား တစ္ေယာက္ထက္ သူမရင္ကို ပို အေမာဆို႔ေစခဲ့သည္....သားငယ္ငယ္က ညအိပ္ခါနီးတိုင္း မိမိပံုျပင္စာအုပ္ေလးေတြဖတ္ျပမွ သားအိပ္ေပ်ာ္တတ္သည္...သူမသည္ သားအတြက္ ပံုေျပာဆရာမတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္...သားေမးသမွ်ကိုစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပခဲ့သည္..ခုတရားစာအုပ္ ေလးဖတ္ခ်င္သည့္အခါ သားကိုအကူညီေတာင္းမိေတာ့ "အေမကလည္းတရားေခြေတြ ရွိတာပဲနားေထာင္ပါလား " ဟူေသာ သား၏အေျပာသည္ မႈန္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနေသာသူမ၏ မ်က္လံုးအစံုကို ေခတၱခဏ မိုးရြာေစခဲ့သည္.... သားသည္ သူငယ္စဥ္ဘ၀မိမိဂရုစိုက္မႈမ်ားကုိေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္...မိမိ၏ လက္ရွိအသက္အရြယ္သည္ လူ႔ဘ၀၏ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္ေနျပီဆိုတာကို သားသတိမထားမိခဲ့...ဇရာေထာင္းလာေသာ သူမအတြက္ အစစအရာရာသည္ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀လို သူတစ္ပါးအကူအညီမပါဘဲ လုပ္ကိုင္ဖို႔ ခဲယဥ္းသည္ဆိုတာ သားမသိ....အကူအညီေပးေသာ ထိုသူတစ္ပါးသည္ မိမိရင္မွေမြးဖြားခဲ့ေသာ တစ္ဦးတည္းေသာသားေလး ျဖစ္ေစခ်င္သည္ကို သားေမ့ေနခဲ့သည္....ထိုဆႏၵသည္အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္၍ လူပိုတစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနေသာ သူမအတြက္ သားကိုဒုကၡေပးလိုျခင္း မဟုတ္...
သားရင္ခြင္ထဲတြင္ေန၍ သား၏ ျပဳစုမႈကို ေတာင့္တမိသည္...ၾကင္နာမႈကို လိုခ်င္မိသည္..
သား၏ေမတၱာကို ေမွ်ာ္လင့္မိသည္....မိမိဘ၀၏ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မ်ားကို သား၏ ၾကင္နာေႏြးေထြးေသာဂရုစိုက္မႈမ်ားေအာက္တြင္ ကုန္ဆံုးခ်င္မိသည့္ မိဘတစ္ယာက္၏ စိတ္ဆႏၵသပ္သပ္သာျဖစ္သည္....
သို႔ေသာ္ အထီးက်န္ဆန္လွေသာ သူမ၏ ဘ၀သည္ သူမ၏စိတ္ကူးႏွင့္ လြန္စြာျခားနားလွသည္....မိမိ ရင္ခြင္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးေဆာ့ကစားေနခဲ့ေသာ သား၏ ငယ္စဥ္ကာလ ပံုရိပ္ေလးကိုျပန္လည္ျမင္ေယာင္ရင္း သူမ၏ မ်က္ရည္တစ္စသည္ ထမင္း၀ိုင္းေပၚရွိ ထမင္းပန္းကန္ထဲသို႔ ေပါက္ခနဲ...................
"သင္၏ ၾကင္နာေႏြးေထြးေသာေမတၱာတရားကို သင္၏မိဘမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသည္"

စေနၿဖိဳး {S@n@y Phyo} မွတစ္ဆင့္ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္ 

Carrots, eggs, and coffee

တစ္ခါတုန္းကေပါ့ ။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က သူ႔မိခင္ဆီသြားျပီး သူမဘ၀ အေၾကာင္း အရာအားလံုးဟာ သူမအတြက္ခက္ခဲျပီး ျပႆနာမ်ိဳးစံုၾကံဳေတြ႔ေနရေၾကာင္းသြားေျပာခဲ့တယ္ ။ ဘယ္လို ေျဖရွင္းရမွန္းလည္းမသိခဲ့သလို အခုအခ်ိန္မွာ အရာရာကို အရွံေပးခ်င္ေနျပီလို႔ ေကာင္မေလးက မိခင္ကိုေျပာဆိုခဲ့တယ္ ။ အခုအခ်ိန္မွာ ေကာင္မေလးဟာ တိုက္ခိုက္ရန္မူလိုစိတ္နဲ႔ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားလိုစိတ္ေတြသာ ျပည့္ေနဲ့တယ္ ။ ျပႆနာ တစ္ခုေျဖရွင္းလို႔မျပီးခင္မွာပဲ ေနာက္ျပႆနာတစ္ခုက သူမကို အသင့္ေစာင့္ျပီးၾကိဳေနတတ္တယ္ ။

သူမမိခင္က အဲဒီအေၾကာင္းေတြၾကားရတဲ့အခါေကာင္မေလးကို မီးဖိုေခ်ာင္ထဲေခၚေဆာင္သြားခဲ့တယ္ ။ မိခင္က အိုးသံုးလံုးထဲမွာ ေရထည့္ျပီး မီးျပင္းျပင္းအေပၚမွာ တင္လိုက္တယ္ ။ မၾကာခင္မွာ အိုးေတြက ဆူပြက္လာခဲ့တယ္ ။ ပထမဆံုးအိုးမွာ မိခင္က မုန္လာဥေတြထည့္လိုက္တယ္ ။ ဒုတိယအိုးမွာ ၾကက္ဥေတြထည့္လိုက္တယ္ ။ ေနာက္ဆံုးတတိယအိုးမွာေတာ့ ေကာ္ဖီေစ့ေတြထည့္လိုက္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ အိုး၃ အိုးစလံုးဆူပြက္ေနတဲ့အထိ သူမမိခင္က ေကာင္မေလးကို ဘာစကားမွ မေျပာေစပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနေစခဲ့တယ္ ။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာျပီးတဲ့အခါ မီးဖိုေတြကို ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္ ။ မုန္လာဥေတြကို ဆယ္ယူျပီး ပန္းကုန္လံုးအလြတ္တစ္ခုထဲထည့္တယ္ ။ ၾကက္ဥေတြကိုလည္း အျပင္ကို ဆယ္ထုတ္လုိက္တယ္ ျပီးေတာ့ ပန္းကန္လံုးအလြတ္ထဲထည့္တယ္ ။ ဟင္းခတ္တဲ့ေယာက္ခ်ိဳဇြန္းနဲ႔ ေကာ္ဖီေတြကို ဆယ္ယူျပီး ပန္းကန္လံုးထဲထည့္လုိက္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ မိခင္က သမီးျဖစ္သူေကာင္မေလးဖက္လွည့္ျပီးေမးလိုက္တယ္ ။ “ သမီးဘာျမင္လဲ ေမေမ့ကိုေျပာ ”

“ မုန္လာဥ ၊ ၾကက္ဥ နဲ႔ ေကာ္ဖီ ” လို႔ ေကာင္မေလးျပန္ေျဖတယ္ ။

မိခင္က ေကာင္မေလးကို နီးကပ္စြာ ေခၚယူလိုက္ျပီး မုန္လာဥေတြကို ကိုင္ၾကည့္ဖို႔ေျပာတယ္ ။ ေကာင္မေလးက ကိုင္ၾကည့္ျပီးေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနတယ္ဆိုတာ ခံစားမိလိုက္တယ္ ။ ျပီးေတာ့မိခင္က ေကာင္မေလးကို ၾကက္ဥကို ကိုင္ခိုင္းျပီး ခြာခိုင္းတယ္ ။ အခြံကိုခြာျပီးတဲ့အခါ ျပဳတ္ထားတဲ့မာေၾကာေသာ ၾကက္ဥကိုေတြ႔လိုက္တယ္ ။ ေနာက္ဆံုးမိခင္က ေကာ္ဖီကို တစ္ငံုေလာက္ ေသာက္ဖို႔ေျပာခဲ့တယ္ ။ ေကာင္မေလးကျပံဳးျပီးေကာ္ဖီကို စမ္းသပ္ျပီးေသာက္တဲ့အခါေမႊးၾကိဳင္တဲ့ ရနံ႕ေတြရွိတယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိခဲ့တယ္ ။ ေကာင္မေလးက မိခင္ကိုေမးတယ္ ။ “ အဲဒါဘာကိုဆိုလိုတာလဲဟင္ အေမ ”

မိခင္က ဒီပစၥည္းသံုးမ်ိဳးကို လက္ရွိ အရွိတရားေပၚမူတည္ျပီး ရွင္းျပခဲ့တယ္ ။

“ ဒီအရာ ၃ ခုလံုးက ဆူပြက္ေနတဲ့ေရမွာ ဓါတ္ျပဳခဲ့တာျခင္းအတူတူပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ မတူညီေသာ ျဖစ္စဥ္ ဓါတ္ျပဳျခင္း (Reaction ) ေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ မုန္လာဥရဲ႕ နဂိုဂုဏ္သတၱိဟာသန္မာတယ္ ၊ မာေၾကာတယ္ အလြယ္တကူ မက်ိဳးႏုိင္ဘူး ဒါေပမယ့္ ဆူပြက္ေနတဲ့ေရနဲ႕ ထိေတြ႔လိုက္တဲ့အခါ ေပ်ာ့ေျပာင္းလာာျပီး အားနည္းလာတယ္ ။

ၾကက္ဥကေတာ့ ကြဲအက္လြယ္တယ္ ။ သူ႔အတြင္းမွာ အရည္ေတြနဲ႔ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အျပင္အလႊာပါးေလးရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ ဆူပြက္ေနတဲ့ေရမွာ ထည့္ျပီး ျပဳတ္လိုက္တဲ့အခါ အတြင္းပိုင္းဟာ မာေက်ာလာခဲ့တယ္ ။

ဒါေပမယ့္လည္း ေျမၾကီးေပၚက ရတဲ့ေကာ္ဖီေစ့ေတြကေတာ့ အတုယူဖြယ္ရာပါပဲ ။ ဆူပြက္ေနတဲ့ေရထဲထည့္ျပီးတဲ့အခါ သူတို႔ဟာ အဲဒီေရကို ေမႊးၾကိဳင္တဲ့ ေကာ္ဖီရည္အျဖစ္ေျပာင္းလဲႏုိင္ခဲ့တယ္ ။ ကဲ သမီးကေရာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲကြယ္ ” လို႔ မိခင္က သမီးကိုေမးခဲ့တယ္ ။

________________________________________________________

သင္တို႔ေရာေတြးဖူးၾကလား ? မုန္လာဥလို လူလား ၊ ၾကက္ဥလိုလူလား ၊ ေကာ္ဖီေစ့လို လူလား ?

ျပႆနာေတြ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ဘ၀မွာ ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ေလာကဓံေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ က ဆူပြက္ေနတဲ့ေရေတြအျဖစ္မွတ္ယူၾကပါစို႔ ။ ကိုယ္ဟာ နဂိုကတည္း ကစိတ္ဓါတ္မာေက်ာသူ အလြယ္တကူ အရွံဳးမေပးသူ ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီလို ျပႆနာေတြ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႕တဲ့အခါ မုန္လာဥ လိုမ်ိဳး ေပ်ာ့ေျပာင္းသြားမလား ။ အလြယ္တကူ ဆူပြက္ေနတဲ့ ေရ ရဲ႕ ဓါတ္ျပဳျခင္းကိုခံလိုက္ျပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ဂုဏ္သတၱိကိုပ်က္ျပယ္ေစမွာလာ း ။

ဒါမွမဟုတ္ကုိယ္ဟာ ၾကက္ဥတစ္လံုးျဖစ္တယ္ဆိုပါစို႔ ။ နဂိုကတည္းကကိုယ့္အတြင္းစိတ္ဟာ ေပ်ာ့ေျပာင္းတယ္ ႏူးညံ့တယ္ ဒါေပမယ့္ အခက္အခဲ ျပႆနာေပါင္းစံုနဲ႔ၾကံဳေတြ႔လာတဲ့အခါ ကိုယ့္အတြင္းစိတ္ဟာ အဲဒီေလာကဓံေတြေၾကာင့္ မာေက်ာခံေစမွာလား ။ ရိုင္းစိုင္းၾကိမ္းၾကဳတ္ေစမွာလား ။

ကဲ ကိုယ္ဟာ ေကာ္ဖီေစ့ေလးလိုက်င့္ၾကံမလား ။ ဘယ္လိုပဲ ခက္ခဲတဲ့ေလာကဓံ နဲ႔ ျပႆနာေတြနဲ႔ၾကံဳေတြ႔ေနပါေစ အဲဒီျပႆနာေတြကို အေကာင္းဆံုး နစ္ေမ်ာေပ်ာ္၀င္လို႔ ေမႊးၾကိဳင္တဲ့ ရနံ႕ေတြနဲ႕ ေကာ္ဖီရည္ေလးျဖစ္ေအာင္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရမယ္ ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆူပြက္ေနတဲ့ ေရျဖစ္ပါေစ ကိုယ္ ့နဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါ ေမႊးၾကိဳင္တဲ့ ရနံ႕ေလးနဲ႔ အရသာရွိတဲ့ ေကာ္ဖီရည္ေလးျဖစ္ေအာင္သာ စြမ္းေဆာင္ၾကပါစို႔ ။

ဒါေၾကာင့္ အခက္အခဲ ျပႆနာ ေပါင္းစံုနဲ႔ေလာကဓံရဲ႕ရိုက္ပုတ္မႈေတြၾကံဳလာရတဲ့အခါ

၁ ။ ကိုယ္ဟာ အားေပ်ာ့သြားသူ အရွံုးေပးသြားသူမျဖစ္ရဘူး
၂ ။ ကိုယ္ဟာ ရိုင္းစိုင္းသြားသူ မာေၾကာခက္ထန္သြားသူမျဖစ္ရဘူး
၃ ။ အရာရာကို အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းလို႔ ေမႊးၾကိဳင္တဲ့ ေကာ္ဖီရနံ႔အရသာေလး ထြက္ေပၚလာႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္ၾကပါစို႔ ။

သက္တန္႔ခ်ိဳ
Carrots, eggs, and coffee အား ဘာသာျပန္ခံစားသည္ 

လူကိုေႏြးေထြးေစတဲ့ စကားငါးခြန္း

(၁) တန္ဖိုးထားထိုက္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း "နင့္ကိုငါခ်စ္တယ္"

ဒီစကားတစ္ခြန္းကို သင္ၾကားလိုက္ရၿပီဆိုရင္ သင္ဟာတျခားသူရဲ႕ခ်စ္ျခင္းကို ခံလိုက္ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ အခ်စ္ခံရထက္တာ ပိုခ်ဳိၿမိန္၊ ပ်ဳိေပ်ာ္ရႊင္တဲ့အရာ ရွိႏိုင္ဦးမလား? တကယ္လို႔ ဒီလိုစကားတစ္ခြန္းကို သင္လည္း ေျပာလိုက္ၿပီဆိုရင္ စိတ္ကူးထဲကအေဖာ္ကို သင္ရွာေတြ႔ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ျပေနပါတယ္။ လူ႔ပင္လယ္ထဲမွာ ကူးခပ္ရင္း တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ သင္မ်က္စိျဖတ္ခနဲအလက္ "ေဟာ.. သူ(သူမ)ပဲ!"ဆိုတဲ့ အေဖာ္ကို သင္ေတြ႔သြားခဲ့တယ္။ အခ်စ္ရွိၿပီဆိုရင္ အထီးမက်န္ေတာ့ဘူး။ အခ်စ္ရွိၿပီဆိုရင္ စိတ္မေလေတာ့ဘူး။ အခ်စ္ရွိၿပီဆိုရင္ စိတ္မေတြေဝေတာ့ဘူး။ အခ်စ္ရွိၿပီဆိုရင္ ေပါ့ေပါ့ေနလို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အခ်စ္က ေရြးခ်ယ္ျခင္းတစ္မ်ဳိး၊ အခ်စ္က ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းတစ္မ်ဳိး၊ အခ်စ္က အားအင္တစ္မ်ဳိး၊ အခ်စ္က တာဝန္တစ္မ်ဳိး... ျဖစ္ပါတယ္။


(၂) ႏွစ္သိမ့္ထိုက္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း "အခုပဲလာခဲ့မယ္"

လူတိုင္းမွာ အကူအညီလိုတဲ့အခ်ိန္ေတြ ရွိပါတယ္။ တစ္ပတ္ေလာက္ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ၿပီး နားရက္မွာ သင္အနားယူေနတုန္းရုတ္တရက္ အိမ္ကေရစက္ေခါင္းပ်က္သြားတယ္။ ေရပိုက္ျပင္သမားကို သင္ခ်က္ခ်င္းဖုန္းဆက္ေတာ့ သူက "ကၽြန္ေတာ္ အခုပဲလာခဲ့မယ္"လို႔ ျပန္ေျဖတဲ့အခ်ိန္ သင့္စိတ္သက္သာရာရသြားတယ္။ သင္ကားေမာင္းေနတုန္း လမ္းတစ္ေနရာမွာ ရုတ္တရက္ ကားပ်က္သြားတယ္။ ေနာက္ကားေတြက သင့္ကားေနာက္တန္းစီၿပီး ဟြန္းအဆက္မျပတ္တီးေနတယ္။ သင္စိတ္ပူပန္လႈပ္ရွားၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သင္ဖုန္းဆက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ "ငါအခုပဲလာခဲ့မယ္"ဆိုတဲ့စကားက သင့္ရင္ထဲက အစိုင္အခဲကို ေျပေလ်ာ့သြားေစပါတယ္။


(၃) လူကိုယံုၾကည္မႈတိုးေစဆံုး စကားတစ္ခြန္း "မင္းလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ ငါယံုတယ္"

ဆရာတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာျပဖူးတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကို သူအခ်က္က်က် ကိုင္တြယ္နည္းက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အၿမဲတမ္း ႏွစ္ကိုယ္ၾကား ေဆြးေႏြးတာပဲျဖစ္တယ္။ အမွတ္ေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းသားျဖစ္ျဖစ္၊ အမွတ္မေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းသားျဖစ္ျဖစ္ဆရာအၿမဲေျပာေလ့ရွိတာက "မင္းလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ ဆရာယံုတယ္"ဆိုတာပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူသင္ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားတိုင္းလိုလိုဟာ မိမိကိုယ္ကုိယ္ယံုၾကည္စိတ္ အျပည့္ရွိသူေတြျဖစ္တယ္။ "လုပ္ႏိုင္သူ"ေတြက "ပိုလုပ္ႏိုင္"ခဲ့ၾကၿပီး "မလုပ္ႏိုင္သူ"ေတြလည္း "လုပ္ႏိုင္"ခဲ့ၾကတယ္။

ဆြန္ယက္ဆင္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္အမွတ္ရမိပါတယ္။

"စိတ္ထဲမွာ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈရွိရင္ ေတာင္ကိုေရြ႔တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပင္လယ္ကို ေျမဖို႔တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုးမွာ ၿပီးေျမာက္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တယ္။ တကယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ လုပ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္မႈရွိရင္ လက္ဖဝါးလွည့္တာ၊ သစ္ကိုင္းကိုခ်ဳိးတာေလာက္ လြယ္ကူတဲ့အလုပ္ကိုေတာင္ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး"

ေက်ာင္းသားေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ လူႀကီးေတြလည္း အဲဒီလိုပဲျဖစ္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ အခက္အခဲႀကံဳခ်ိန္၊ အမွားလုပ္မိခ်ိန္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေတြေဝဆံုးျဖတ္ရခက္ေနခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕လမ္းညႊန္သူ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက "မင္းကို ငါယံုတယ္"၊ "မင္းလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္"ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္း ေျပာေပးရံုနဲ႔ သူ႔ကိုသတၱိအင္အားေတြ ျပန္လည္ျပည့္တင္းေစပါတယ္။


(၄) အတင္းအဖ်င္းကို ပထုတ္ႏိုင္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း "မင္းလမ္းမင္းေလွ်ာက္ သူတို႔ေျပာခ်င္ရာ ေျပာပါေစ"

ကၽြန္ေတာ့္ဖခင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုစကားတစ္ခြန္းေျပာဖူးတယ္။

"တကယ္လို႔ တျခားလူ မရယူႏိုင္တဲ့အရာကို သားရယူခ်င္ရင္ သူတို႔မေပးဆပ္ႏိုင္တဲ့အရာကို သားေပးဆပ္ရလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႔ တျခားလူအနားယူခ်ိန္ သားလည္းအနားယူမယ္၊ တျခားလူအလုပ္လုပ္ခ်ိန္မွ သားအလုပ္လုပ္မယ္။ တျခားလူ ဘဝကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းရင္ သားလည္းသူတို႔အတိုင္း ျဖတ္သန္းမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရတာပဲ သားရလိမ့္မယ္"

ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္သူေတြဟာ တျခားလူထက္ ေဝးေဝးၾကည့္တယ္၊ တျခားလူထက္ နက္နက္ေတြးတယ္၊ တျခားလူထက္ ပိုအလုပ္လုပ္တယ္။ အဲဒီလိုပဲ အတင္းအဖ်င္း၊ ေကာလဟာလေတြလည္း သူတို႔နဲ႔အေဖာ္ျပဳတာ ခံရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တျခားလူဆီကေန မတူတဲ့အသံကိုၾကားရတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႕ျပဳမူေျပာဆိုမႈကို ဆန္းစစ္ရသလို၊ ကိုယ့္ရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုလည္း ပိုခိုင္ၿမဲေအာင္လုပ္ရပါတယ္။

လူရြန္းေျပာသလိုပါပဲ..."သူတုိ႔ေျပာခ်င္ရာ ေျပာပါေစ... ကဲ့ရဲ႕ေဝဖန္ အတင္းအဖ်င္းေျပာသူေတြရဲ႕ ခ်ီးက်ဴးစကားက ကိုယ္ေအာင္ျမင္မႈရၿပီးခ်ိန္မွ ၾကားရတတ္တဲ့ စကားျဖစ္တယ္"။


(၅) ေျပာရအခက္ဆံုးနဲ႔ သေဘာထားကဲြလဲြမႈကို အေျဖရွင္းႏိုင္ဆံုး စကားတစ္ခြန္း "မင္းမွန္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္"

ဒီလိုစကားတစ္ခြန္းက တိုက္ပဲြထဲကလူတစ္ေယာက္ကို လက္နက္ခ်ခိုင္းသလိုပါပဲ.. ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္ပဲြမွာ အမွားကိုဝန္ခံတာဟာအရမ္းမ်က္ႏွာသာမဲ့ေစတဲ့ လုပ္ရပ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေန ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဒီလိုစကားတစ္ခြန္းက ေဒါသေၾကာင့္ ေတာက္ေလာက္မယ့္မီးကို အခ်ိန္မီ ၿငိမ္းေစႏိုင္သလို၊ ပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ့ဦးေႏွာက္ကို ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေစႏိုင္သလို၊ ခ်ိန္ရြယ္ထားတဲ့ လက္သီးကို ျဖည္ေလ်ာ့ေစႏိုင္သလို၊
ကဲြျပားတဲ့အေတြးအျမင္ကို တစ္ေနရာတည္းမွာ စုဆံုေစႏိုင္ပါတယ္။ ထိခိုက္ဒဏ္ရာနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈကို ကာကြယ္တားဆီးႏိုင္သလို အဖဲြ႔ရဲ႕စည္းလံုးျခင္းနဲ႔ တည္ၿငိမ္ျခင္းကိုလည္း ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီလိုစကားတစ္ခြန္းက မိသားစုအျငင္းပြားမႈမွာ ပိုအသံုးဝင္ပါတယ္။ လင္မယားၾကားမွာ ကိစၥေသးေသးမႊားမႊားနဲ႔ စကားမ်ားရန္ျဖစ္တဲ့အခါ တကယ္လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဒီစကားကိုအရင္ဆံုးေျပာလိုက္ရင္ သေဘာထားကဲြလဲြမႈကို ရပ္တန္႔ေစႏိုင္ပါတယ္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေသြးေအးသြားမွ ျပႆနာရဲ႕အရင္းအျမစ္ကိုရွာၿပီး ေျဖရွင္းႏိုင္ပါတယ္။ အခ်င္းခ်င္းခ်စ္ႀကိဳက္လို႔ အတူတကြေပါင္းဖက္ၾကၿပီးမွ ျပႆနာအေသးအမႊားနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ဒဏ္ရာရထိခိုက္ေအာင္ ေျပာဆိုျငင္းခုန္ၾကမလဲ? "မင္းမွန္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္" ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းက ဘာမွကို မဆံုးရႈံးေစႏိုင္ပါဘူး။


မူရင္း--http://www.duwenzhang.com/wenzhang/shenghuosuibi/shenghuoganwu/20110715/192742.html

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္

ေမးခြန္းေလး {၂}ခု

ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးေတာ့ ဆရာကအတန္းထဲဝင္လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကို ေအဂ်င့္တစ္ခုက ေလ့လာဆန္း

စစ္ခ်က္တစ္ခုအတြက္ ဆရာ့ကိုအကူအညီေတာင္းခဲ့တယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဒီေမးခြန္းေတြကို ေျဖေပးၾကပါ" လို႔ ေျပာတယ္။

အေမးအေျဖ ေျဖရတာက စာသင္တာထက္ပိုစိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာမို႔ ေက်ာင္းသားေတြအသီးသီး စာရြက္ယူၿပီး

ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ စာရြက္ေပၚမွာေမးခြန္းႏွစ္ခု ေမးထားတယ္။

ေမးခြန္း(၁)

သူမကို သူအရမ္းခ်စ္တယ္။ သူမဟာ သြယ္လ်လ်မ်က္ႏွာ၊ လျခမ္းပံု မ်က္ခံုးေမြး၊ ျဖဴေဖြးတဲ့အသားအရည္နဲ႔ လွပသူျဖစ္

တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာ မေတာ္တဆကားတိုက္မႈေၾကာင့္ သူမမ်က္ႏွာ အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္သြားတယ္။

ရုပ္ဆိုးသြားတဲ့သူမကို အရင္လို သူဆက္ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလား?

(A) ခ်စ္ႏိုင္တယ္

(B) မခ်စ္ႏိုင္ဘူး

(C) ခ်စ္ႏိုင္မယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေမးခြန္း (၂)

သူ႔ကို သူမအရမ္းခ်စ္တယ္။ သူက ရုပ္ေခ်ာခန္႔ညားၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့စီးပြါးေရးသမား တစ္ဦးျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔

မွာ ရုတ္တရက္သူ႔စီးပြါးပ်က္သြားတယ္။ က်ရႈံးသြားတဲ့သူ႔ကို သူမ အရင္လိုဆက္ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလား?

(A) ခ်စ္ႏိုင္တယ္

(B) မခ်စ္ႏိုင္ဘူး

(C) ခ်စ္ႏိုင္မယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။

တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက ေျဖထားတဲ့စာရြက္ ဆရာကိုျပတယ္။ ဆရာစာရင္းျပဳစုၾကည့္ေတာ့

ေမးခြန္း (၁) ေျဖၾကသူေတြထဲမွာ --

A လို႔ေျဖသူ ၁ဝ%

B လို႔ေျဖသူ ၁ဝ%

C လို႔ေျဖသူ ၈ဝ%  ေတြ႔ရတယ္။

ေမးခြန္း (၂) ေျဖၾကသူေတြထဲ မွာ...

A လို႔ေျဖသူ ၃ဝ%

B လို႔ေျဖသူ ၃ဝ%

C လို႔ေျဖသူ ၄ဝ%  ေတြ႔ရတယ္။

ဆရာက အေျဖေတြကုိၾကည့္ၿပီး "အင္း.. ၾကည့္ရတာ မိန္းကေလးေတြ ရုပ္ပ်က္သြားတာက ေယာက္်ားေလးေတြ စီးပြါး

ပ်က္သြားတာထက္ ပိုသည္းမခံႏိုင္ၾကပါလား? ဒီေမးခြန္းႏွစ္ခုမွာ အသိေလးပါတယ္။ သူတို႔ကို ခ်စ္သူေတြျဖစ္မယ္လို႔

တပည့္တို႔ထင္ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား!"

"ခ်စ္သူေတြလို႔ ထင္ခဲ့တယ္ ဆရာ"

"အင္း.. ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကခ်စ္သူေတြပါလို႔ ေမးခြန္းမွာ ေရးမထားဘူးေလ"

ဆရာကဆက္ၿပီး တည္ၿငိမ္တဲ့အသံနဲ႔ "ဒီေမးခြန္းထဲက လူႏွစ္ေယာက္ကို "မိဘ" ေနရာမွာထားၿပီး ဆရာတို႔ စိတ္ကူး

ၾကည့္ရေအာင္.. ေမးခြန္း(၁)ထဲက "သူ" ဟာသူမရဲ႕ ဖခင္ျဖစ္တယ္။

ေမးခြန္း(၂)ထဲက "သူမ" ဟာသူ႔ရဲ႕ မိခင္ ျဖစ္တယ္။

ဒီေမးခြန္းကို ျပန္ေျဖခိုင္းရင္ ေျဖခဲ့တဲ့ အေျဖအတိုင္း တပည့္တို႔ထားႏိုင္မလား?"

ဆရာက ေမးခြန္းေတြကို ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕လက္ထဲ ျပန္အပ္ၿပီး အေျဖေရြးခိုင္းခဲ့ျပန္တယ္။ စာသင္ခန္းတစ္ခုလံုး

တိတ္ဆိတ္ေနၿပီး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာ တည္ၾကည္ေလးနက္တဲ့ အရိပ္ေတြ ထင္ဟပ္ေနတယ္။ မိနစ္

အနည္းငယ္ၾကာၿပီးေနာက္ ဆရာက ေမးခြန္းေတြစုၿပီး စာရင္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ ေမးခြန္း(၂)ခု လုံးမွာ

(A) လို႔ေျဖထားတဲ့ လူေတြ  ၁ဝဝ% ရွိခဲ့တယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ ဆရာက "ေလာကႀကီးမွာ တည္ၾကည္ခိုင္ၿမဲတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတစ္မ်ဳိးရွိတယ္။

အဲဒီအခ်စ္က တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္သလို တုန္႔ျပန္႔မႈကိုလည္း မေတာင့္တခဲ့ဘူး။

အဲဒီအခ်စ္က ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲေနာက္လိုက္ၿပီး မေျပာင္းလဲသြားတတ္သလို

ရာထူး၊ ဂုဏ္အရွိန္အဝါေနာက္ လိုက္ၿပီးလည္း ေမ်ာပါမသြားတတ္ဘူး။ အဲဒီခ်စ္ျခင္းက ---- 

"မိဘေတြရဲ႕ခ်စ္ျခင္းပဲျဖစ္တယ္" လို႔ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာသြားခဲ့တယ္။ 

ေရးသားသူ - ႏိုင္းႏိုင္းစေန

After You (ဦးဘုန္း-ဓာတု)

ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံပါရေစ။
ရန္ကုန္ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ ေလဆိပ္ရဲ႔ ဧည့္ခန္းမထဲမွာ မႏၲေလးကိုသြားမယ့္ ေလယာဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ေန ခဲ့တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းကို ဆက္တဲ့ အမ်ားသုံးတယ္လီဖုန္း တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒီ့တယ္လီဖုန္းက တယ္လီဖုန္းဆက္ခ မေပးရပါဘူး။ အဲ့ဒီ တယ္လီဖုန္းကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဆက္ေနတယ္။ သူ႔ေနာက္မွာလည္း တယ္လီဖုန္း ဆက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့သူ ေလး ငါးေယာက္ေလာက္ရွိတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း တယ္လီဖုန္းဆက္ေနတာ ၿပီးကိုမၿပီးႏိုင္ဘူး။ မိနစ္ ၂၀ေလာက္ၾကာမွ ေနာက္တစ္ေယာက္အလွည့္ ေရာက္ေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီ တစ္ေယာက္ကလည္း ဖုန္းေျပာလိုက္တာအၾကာၾကီးပဲ။ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဖုန္းေျပာ ေနတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး “အားနာမႈမရွိလိုက္ၾကတာ”လို႔ ခံစားရတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ မႏၲေလးကိုသြားမယ့္ေလယာဥ္ ေရာက္လာပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကိုတက္ဖို႔ “စပီကာ”က ေၾကညာပါတယ္။ မႏၲေလးကို သြားမယ့္ခရီးသည္ေတြ အားလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္သြားၾကတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကို သြားဖို႔ ဘတ္(စ္)ကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာတယ္။ အဲ့ဒီကားနဲ႔ ေလယာဥ္ဆီကို ေလယာဥ္စီး ခရီးသည္ ေတြသယ္ေဆာင္မွာျဖစ္တယ္။ လူေတြဟာ ဘတ္(စ္)ကားေပၚကို အလုအယက္ပဲ တိုးေ၀ွ႔တက္ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ တိုးေ၀ွ႔တက္တဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ေလယာဥ္ဆီကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံရဲ႕ ေနာက္အနားအေပါက္က ကၽြန္ေတာ္ တို႔တက္ရတယ္။ ဒီလိုပါပဲ... ေလယာဥ္ေပၚကို တိုးေ၀ွ႔ၿပီး တက္လိိုက္တယ္။ ကိုယ့္ထိုင္ခုံနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား တိုးေ၀ွ႔တက္ခဲ့မွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ မစဥ္းစားမိဘူး။ တိုးတာ၊ ေ၀ွ႔တာ၊ တြန္းတာ၊ တိုက္တာ အက်င့္ပါေနလို႔႔ပဲျဖစ္မယ္။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကထိုင္ခုံမွာ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ လာထိုင္တယ္။ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့တဲ့သူပါ။သူဟာ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာပဲစာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္ေနတယ္။  ေလယာဥ္တက္ၿပီးလို႔ (၁၀)မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက လက္တြန္းလွည္းေလးေတြကိုတြန္းၿပီး အစား အေသာက္လာေကၽြးပါတယ္။ အပူလား။ အေအးလား။ ႀကိဳက္ရာသုံးေဆာင္လို႔ရတယ္။ေဖာ့ဘူးေလးနဲ႔ အသားညႇပ္ ေပါင္မုန္႔တစ္လုံးစီ လိုက္ၿပီးေ၀တယ္။ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ထိုင္ခုံက အတြင္းဘက္မွာပါ။ အစားအေသာက္လာၿပီးေပးတဲ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက တစ္တန္းၿပီးတစ္တန္း၊ တစ္ခုံၿပီးတစ္ခုံ စနစ္တက် ေပးေ၀ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခုံအနားလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို လွမ္းယူလိုက္တယ္။ အသားညႇပ္ေဖာ့ဘူးတစ္ဘူးကို လွမ္းယူလိုက္ တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီႏိုင္ငံျခားသားက လူသြားလမ္းရဲ႕ေဘးမွာ ေနရာယူထားသူ။ သူက အရင္ယူရမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က အတြင္းဖက္ကခုံမွာ ထိုင္တဲ့သူ။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္မွယူရမွာ။ ဒါေပမယ္ ကၽြန္ေတာ္က အရင္ လက္ကိုလွမ္းလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားက စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။
“After you”
အဲ့ဒီစကားကိုၾကားၾကားခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ပါဘူး။ အစာစားရင္း ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။
“After you” တဲ့။
After ဆိုတာ... ၿပီးေနာက္။
you ဆိုတာ... သင္၊ မင္း၊ နင္၊ ရွင္။
ဒီေတာ့... “After you” ဆိုတာ “မင္းၿပီးမွ”လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ “မင္းကို ဦးစားေပး”ပါတယ္။ “မင္းအရင္လုပ္”ပါ။ ဒီလို သေဘာေဆာင္တဲ့ အဂၤလိပ္ေခတ္ေပၚ စကားတစ္ခုပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ေတြးရင္းနဲ႔ ရွက္လာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ “After me” သမားပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မီးရထားလက္မွတ္တန္းစီရင္လည္း ငါရဖို႔...။
ဘတ္(စ္)ကားစီးရင္လည္း ငါအရင္တက္ဖို႔။ ငါ အရင္ေနရာရဖို႔။
ကားေမာင္းရင္လည္း လမ္းဆုံမွာ ငါ အရင္ကူးဖုိ႔။ ငါ အရင္ျဖတ္ဖို႔။
လမ္းကူးရင္လည္း ငါ အရင္ ဟိုဘက္ေရာက္ဖို႔...။
အလုပ္ေလွ်ာက္ရင္လည္း ငါ အလုပ္အရင္ရဖို႔...။
ငါအဆင္ေျပဖို႔...။
“After me”....
“After me”....
“After me”....
ငါၿပီးမွ မင္း...။ ငါအရင္...။ ငါ့ကို ဦးစားေပး။
ေတြးရင္း ေတြးရင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းရွက္လာမိတယ္။
ဒီအေၾကာင္းကို အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမကို ေျပာျပမိတယ္။ အေမေျပာတဲ့စကားဟာ မွတ္သားေလာက္ပါတယ္။
“After you” ဆိုတဲ့ စိတ္ဟာ လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ပဲ။ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္းကို အေမကခ်က္တယ္။ အေမခ်က္ထားတဲ့ ထမင္း၊ ဟင္းကို အေမ အရင္မစား ဘူး။ သားသမီးေတြကို အရင္ေကၽြးတယ္။ “After you” ေပါ့ကြယ္။ ဒီလုိပဲ... မင္းအေဖဟာလည္း သူရွာလို႔ရတဲ့ ေငြေၾကးကို သူအရင္မသုံးဘူး။ သားသမီးေတြ ကို အရင္ေပးတယ္။ အရင္ေကၽြးတယ္။ “After you” ေပါ့ကြယ္။ မင္းဟာလည္း မင္းညီေတြ၊ ညီမေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ “After you” လုပ္ရမွာပဲ။ ဒီလိုပဲ မင္းဟာ ဆရာတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ တပည့္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ တပည့္ေတြကို “After you” လုပ္ရမယ္။ “After you” ဆိုတာ ဦးစားေပးျခင္းသေဘာအျပင္ စာနာျခင္း၊ နားလည္ေပးျခင္းေတြ ပါေနတယ္။ ေမတၱာတရားေတြ ပါေနတယ္။ အတၱနည္းျခင္းသေဘာေတြ ပါ၀င္ေနတယ္။
အေဖက ၀င္ေျပာတယ္။
“After me” ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ လူငယ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ ကေလးေတြမွာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ “After me” ဆိုတဲ့ စိတ္ရွိေနတဲ့သူဟာ လူႀကီး မျဖစ္ေသးဘူး။ စိတ္အရြယ္မေရာက္ျခင္းရဲ႕ မွတ္သေကၤတဟာ “After me” ပဲ။ “ အသက္ေတြႀကီးေလေလ တပ္မက္မႈေတြ နည္းေလေလ” ျဖစ္ရမွာ။ “အသက္ေတြႀကီးေလေလ တပ္မက္မႈေတြမ်ားေလေလ” ဆိုရင္ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ရွက္စရာေကာင္းတဲ့ “After me” ပဲ။ “After me” ဆိုတာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အတၱေတြ ရင္ထဲမွာ အမ်ားႀကီးရွိေနျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုက္ျခင္းပဲ။ “After me” သမားဟာာ မိဘဆိုရင္လည္း မိဘ မပီသတဲ့သူေပါ့။ ဆရာဆိုရင္လည္း ဆရာမပီသတဲ့သူေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းဆိုရင္လည္း သူငယ္ခ်င္း မပီသတဲ့သူေပါ့။ မိတ္ေဆြဆိုရင္လည္း မိတ္ေဆြ မပီသတဲ့သူေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ “After me” ကိုေလွ်ာ့။ “After you” ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပါ့ သားရယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ “After me” သမားေတြနည္းလာၿပီး “After you” သမားေတြ မ်ားလာရင္ေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္။
သူကလည္း ကိုယ့္အေပၚ “After you”။
ကိုယ္ကလည္း သူ႔အေပၚ “After you”။
မိဘကလည္း သားသမီးအေပၚ “After you”
သားသမီးကလည္း မိဘအေပၚ “After you”
လူႀကီးေတြကလည္း လူငယ္ေတြအေပၚ “After you”
လူငယ္ေတြကလည္း လူႀကီးေတြအေပၚ “After you”
ဆရာကလည္း တပည့္အေပၚ “After you”
တပည့္ကလည္း ဆရာ့အေပၚ “After you”
အျပန္အလွန္ “After you” ဆိုတဲ့....
၀န္းက်င္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူေထာင္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။
ဦးဘုန္း(ဓာတု)
မႏၱေလး

သစ္ထူးလြင္ သတင္းမွကူးယူေဖၚျပသည္။

ကေလးအေတြး

(၁)

အိမ္သုိ႕ျပန္ေရာက္လာေသာ ကေလးငယ္က မိခင္ကုိ သူ႔အေတြ႕အႀကံဳျပန္ေျပာျပသည္။ “ေမေမ…ဒီေန႕ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ အန္တီႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခေထာက္ကုိ သားတက္နင္းမိလုိက္တယ္။ သားက ေတာင္းပန္လုိက္တယ္။ ဒါနဲ႕ အန္တီႀကီးက သားကုိေခ်ာကလက္တစ္ခု ထုတ္ေက်ြးတယ္။ ”
“သားက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ႕ ေျပာလုိက္ေရာလား”
“ဟင့္အင္း….သူ႕ရဲ႕ ေနာက္ထပ္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကုိ တက္နင္းလုိက္တယ္”

……………

(၂)

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လူမႈဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္ထဲမွာ Handicapေပးထားရတဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္။ Handicapဆုိတာက ပစားေပးထားတဲ့ သေဘာကုိ ဆုိတာပါ။
ကစားပြဲေတြမွာဆုိရင္ အမွတ္ေၾကာေပးထားတာေပါ့။
ကုိယ္နဲ႕စစ္တုရင္ထုိးမယ့္သူဟာ ကုိယ့္ေအာက္ နိမ့္က်တဲ့ စြမ္းရည္ရွိသူျဖစ္ေနရင္ သူ႕ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကုိ
သက္ညွာတဲ့ အေနနဲ႕ ကုိယ့္ဘက္က ဘစ္ေရွာ့အရုပ္တစ္ရုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္………ျမင္းရုပ္္တစ္ရုပ္ ပြဲမစခင္ကတည္းက အက်ဆုံးခံျပီး ေလွ်ာ့ကစားတာပါ။ ဒါမွ တရားမွ်တမႈရွိမယ္လုိ႕ ယုံၾကည္တာကုိး ။
လူ႕အသုိင္းအ၀ုိင္းထဲမွာလည္း ဒီလုိပဲ။ တခ်ိဳ႕ လူေတြကုိ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ (သနားလုိ႕၊ အားနာလုိ႕)
ပ စားေပးသက္ညွာထားတာေတြရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက သူတုိ႕ထဲက တခ်ိဳ႕လူေတြမွာ
တမင္သက္ညွာမွန္းမသိၾကဘူး။ ေရာင့္တက္လာၾကတယ္။ ကေလးဆုိးၾကီးေတြလုိပဲ။
ကုိယ့္ေျခေထာက္ကုိတက္နင္းျပီး ေတာင္းပန္လုိ႕ ကုိယ္ကသနားအားနာတာနဲ႔
ေခ်ာကလက္တစ္ခု ထုတ္ေၾကြးလုိက္မိပါတယ္။ သူတုိ႕က ေနာက္ထပ္ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကုိ
ထပ္ျပီးနင္းၾကျပန္ေရာ။ 
ကဲ…မခက္ဘူးလား။
တခ်ိဳ႕ အိမ္ေတြ၊ တခ်ိဳ႕ဆုိင္ေတြမွာ …..(အားနာလုိ႕ လုိက္ေလ်ာတာ အတယ္လုိ႕ မထင္နဲ႕)ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ကုိ ေတြ႕ေတြ႕ေနရေတာ့ “ေၾသာ္…သူတုိ႕လည္း ခဏခဏ
ေျခေထာက္နင္းခံရရွာတယ္ထင္ပါရဲ႕” လုိ႔ ေတြးျပီး ျပံဳးမိတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ…။မေကာင္းတတ္လုိ႕ အေလ်ာ့ေပးေနရတာမွန္ေပမယ့္ ခဏခဏျဖစ္လာေတာ့လည္း ဘယ္သူသည္းခံႏုိင္မွာလည္း။ အားလုံးက ပုတုဇဥ္ေတြပဲ မဟုတ္လား။

…………….

 
(၃)

ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အဲဒီဆုိင္းဘုတ္ကုိ တစ္မ်ိဳးဖတ္မိရွာတယ္။ (အားနာလုိ႕လုိက္ေလ်ာတာ “အတယ္” လုိ႕ မထင္နဲ႕တဲ့။)
သူကအဲဒီလုိဖတ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လာေမးေနတယ္။
“ေဟ့ေကာင္…အတယ္ဆုိတာ တရုတ္လုိ အေဖကုိေျပာတာ မဟုတ္လား…တဲ့။
သူဖတ္သလုိမ်ိဳးဆုိရင္ သူ႕အဓိပါယ္နဲ႕ သူေတာ့မဆုိးပါဘူးလုိ႕ ေတြးမိသား။
ဟုတ္တယ္ေလ………။
ေနာက္ထပ္ ေခ်ာကလက္ တစ္ခု ထပ္လုိခ်င္လုိ႔အားမနာ၊ပါးမနာ သူမ်ားေျခေထာက္
ထပ္နပ္နင္းတဲ့ သူရဲ႕ အေတြးဟာ “ကေလးအေတြးပါ” ။
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့ျပီးသားပဲ။ အဲဒီလူေတြဟာ ကေလးေတြ၊ ကေလးဆန္တဲ့ လူေတြပါ ဆုိတာ။
သူတုိ႕ကုိ ဘယ္သူက ေရရွည္မွာ သည္းခံႏုိင္မွာလဲ။ အလြန္ဆုံး သူ႔အေဖ၊အေမပဲေပါ့။
က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် စိတ္ပ်က္လာမွာေသခ်ာပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကေလးအေတြးဆုိတာ ခက္သားလား။ကုိယ့္ အေဖ၊အေမအေပၚ ဆုိးခ်င္တုိင္း ဆုိးလုိ႕ရရုံနဲ႕
က်န္တဲ့လူေတြအားလုံးအေပၚမွာလည္း အဲသည္လုိ ဆုိးဖုိ႔ “အခြင့္အေရး” ရမယ္လုိ႕ ထင္ေနတတ္တာမ်ိဳး။

………………….

 
(၄)

အဲသည္ ကေလးစိတ္၊ကေလးဥာဥ္မ်ိဳးေတြ႕ရင္ အားလုံး၀ုိင္းၿပီးျပဳျပင္ေပးၾကဖုိ႕လုိပါတယ္။အဲသည္ အျပဳျပင္ခံ သူကုိယ္တုိင္ကလည္း အမွန္တကယ္ လုိလုိလားလား ျပဳျပင္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိဖုိ႕လုိပါလိမ့္မယ္။ ေလာကမွာ အေရးႀကီးဆုံးက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အရွိအရွိအတုိင္းတည့္တည့္မတ္မတ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္တတ္တဲ့ “သတိ” ရွိဖုိ႕ပါပဲ……….။ ။

မင္းခုိက္စုိးစန္

Every one should respect other's love

A poor boy loved a rich girl.
One day the boy proposed her. Then the girl said, "listen! your monthly salary is my daily hand expenses. Should I be involved with you? How could you thought that? I will never love you. So, forget me 'n get engaged with someone else of your level."

But somehow the boy could not forget her so easily.

10 years later.

One day they became face to face in a shopping center. The lady said, "Hey! you! How are you? Now I'm married. Do you know how much is my husband's salary? Rs. 2 lac per month! Can you imagine? 'n he is also very smart."

The guy's eyes got wet with tear by hearing those words.

After few minutes her husband came before the lady could say something to the guy, her husband started to say by seeing the guy.

"Sir! You here? Meet my wife." Then he said to her wife, "I'm going to assist a project of sir, which is of Rs. 200 crore. 'n do u know a fact? Sir loved a girl but he didn't get her. That's why still he is unmarried. How much lucky the girl was. Isn't it? Now a days who can love like that way?"

Moral: Life is not so short. So, don't be so proud of yourself and damn others. Situations change with time. Every one should respect other's love.

By: Anup Muhammed

မႏွစ္သက္လည္း ျမင္ေအာင္ၾကည့္တတ္ပါေစ

အတိုင္အေတာထူတာ ကေလးေတြရဲ႕ သဘာဝျဖစ္တယ္။ သံုးတန္းေက်ာင္းသားေလး ေမာင္ေဝယံက "ျပႆနာေက်ာင္းသား" လို႔ မၾကာခဏ အတိုင္ခံရသူျဖစ္တယ္။ ကေလးေတြတိုင္တုိင္း ေမာင္ေဝယံက ၿခံစည္းရိုးေပၚတက္လို႔၊ တျခားလူကို ေျခထိုးလဲလို႔၊ ေက်ာင္းသူေလးေတြကို စလို႔၊ စကပ္လိုက္လွန္လို႔.... ဆုိတာပဲျဖစ္တယ္။

တကယ္လည္း ေမာင္ေဝယံရဲ႕ မတင့္တယ္တဲ့ အျပဳအမူတခ်ဳိ႕က ေက်ာင္းသားေတြကို စိတ္ဆိုးေစရံုမက အုပ္ထိန္းသူေတြလည္း ကြၽန္မကိုအၿမဲလာတိုင္တတ္တယ္။ တိုင္ခံရလည္း ေမာင္ေဝယံရဲ႕အျပဳအမူက ေကာင္းမသြားတဲ့အျပင္ ပိုပုိဆိုးလာခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေရွ႕ေခ်ာင္းထဲကဖားေတြကို လည္ျဖတ္လိုက္တဲ့အထိ ေမာင္ေဝယံဆိုးလာခဲ့တယ္။

တျခားလူေရွ႕မွာ ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး ကြၽန္မေရွ႕မွာေတာ့ ေမာင္ေဝယံက "လိမၼာတဲ့ေက်ာင္းသား" ျဖစ္တယ္။ ကြၽန္မဘာေျပာေျပာ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ ေခါင္းငံု႔နာခံတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မအၾကည့္ေအာက္ ေပ်ာက္သြားတာနဲ႔ ေမာင္ေဝယံက "လူဆိုး" ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။

သာဓကျပရရင္ ကြၽန္မစာသင္ေနတုန္း သူက စာေတြကိုစိတ္ဝင္တစားနဲ႔ နားေထာင္တတ္တဲ့ "လိမၼာတဲ့ေက်ာင္းသား" ပံုစံျဖစ္ၿပီး ကြၽန္မေက်ာက္သင္ပုန္းလွည့္ဖ်က္တာနဲ႔ ေမာင္ေဝယံက အျမင္မေတာ္တဲ့ အမူအရာေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသူေတြကို လုပ္ျပတတ္တယ္။

တစ္ေန႔မွာ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးကို ေမာင္ေဝယံ မဖြယ္မရာလုပ္ျပလိုက္လို႔ ေက်ာင္းသူရဲ႕အုပ္ထိန္းသူပါ ေက်ာင္းကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေမာင္ေဝယံ မိဘကိုလည္းေခၚၿပီး ေမာင္ေဝယံရဲ႕စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကုိ ကြၽန္မတို႔ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ခဲ့ၾကတယ္။

ေမာင္ေဝယံေမေမက ငိုၿပီး ေမာင္ေဝယံကို သူအလိုလိုက္ခ်စ္ခဲ့တာ မွန္ေပမယ့္ ေမာင္ေဝယံမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေရာဂါေတြ မရွိႏိုင္ေၾကာင္းေျပာတယ္။

ေနာက္ဆံုး ကြၽန္မက ေမာင္ေဝယံကို ကေလးစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေဆးရံုမွာ သြားေရာက္စစ္ေဆးသင့္ေၾကာင္း အႀကံေပးလိုက္တယ္။ စစ္ေဆးခ်က္အရ ေမာင္ေဝယံရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေအာက္ေျခမွာရွိတဲ့ ေဟာ္မုန္းဆီ သိုမွီထားတဲ့အဆီဖုက ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ မညီမွ်ေၾကာင္း ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေမာင္ေဝယံက ကိုယ့္ရဲ႕မဖြယ္မရာ အျပဳအမႈ၊ အေျပာအဆိုကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ရင္ တေျဖးေျဖး သက္သာလာႏိုင္တယ္လို႔ ဆရာဝန္က ေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေဆးေသာက္ၿပီးတိုင္း ေမာင္ေဝယံက ေခါင္းကိုက္တယ္ဆိုလို႔ သူ႔ေမေမက မၾကည့္ရက္ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္ေဝယံေဆးေတြကို မွန္မွန္မေသာက္ျဖစ္ဘဲ ဆိုးၿမဲဆိုးေနခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔မွာ ေမာင္ေဝယံက ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ကြၽန္မဆီ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

"ဆရာမ... ဆရာမ... ခုတစ္ေလာ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ ဆရာမ သိပ္မတင္းက်ပ္သလိုပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆိုဆံုးမပါ ဆရာမ။ ဆရာမ မဆံုးမရင္ ေနာက္ေနာင္ကြၽန္ေတာ္ပိုဆိုးသြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ကြၽန္ေတာ္က ဆရာမရဲ႕တပည့္ပါလို႔ လူတိုင္းကိုေျပာမွာေနာ္"

ေမွ်ာ္မထားတဲ့ ေမာင္ေဝယံရဲ႕ စကားကိုၾကားေတာ့ ကြၽန္မ အသံထြက္ရယ္မိတယ္။

"ေကာင္းၿပီ ေမာင္ေဝယံ... မင္းကို ဆရာမ ေကာင္းေကာင္းဆံုးမမယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီစာအုပ္က ဘာလုပ္ဖို႔လဲ?"

"ဒီလိုပါ ဆရာမ.. ဒီေန႔ကစၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ ကြၽန္ေတာ့္မေကာင္းတာကို လာတိုင္တိုင္း ဒီစာအုပ္မွာ ဆရာမ ၾကက္ေျခခတ္တစ္ခု ျခစ္ေပးပါ။ ၾကက္ေျခခတ္တစ္ခုရတိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆရာမတစ္ခ်က္ရိုက္ႏိုင္ပါတယ္ ဆရာမ"

ဘုရားေရ ! ေမာင္ေဝယံက သူ႔ကိုေျပာဆို ဆံုးမအျပစ္ေပးဖို႔ ကြၽန္မဆီမွာ ေတာင္းဆိုေနပါလား!

သူ႔ကိုေျပာဆိုဆံုးမဖို႔ ေတာင္းဆိုေပမယ့္လည္း ေမာင္ေဝယံက ဆိုးၿမဲဆိုးေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္မဆီ ေက်ာင္းသားေတြ လာတိုင္တိုင္း ေမာင္ေဝယံျဖစ္ေနၿပီး တျခားသူေတြကို ေဘာင္းဘီခြၽတ္ျပတာ၊ ေျခထုိးလဲတာကလည္း ေမာင္ေဝယံပဲျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

တစ္ပတ္ေတာင္မျပည့္ေသးပါဘူး ေမာင္ေဝယံရဲ႕ဗလာစာအုပ္ထဲမွာ ၾကက္ေျခခတ္ေတြ အခုတစ္ရာရွိေနခဲ့ပါၿပီ။ ေျပာင္းလဲမလာတဲ့ ေမာင္ေဝယံရဲ႕အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ ကြၽန္မစိတ္ဆိုးၿပီး ေမာင္ေဝယံကို ေခၚေျပာခ့ဲတယ္။

"ေမာင္ေဝယံ... မင္းရဲ႕မေကာင္းတာေတြ ဆရာမ ၾကက္ေျခခတ္မွတ္ထားတာ အခုတစ္ရာရွိေနၿပီ။ မင္းကို ဆရာမ အျပစ္ေပးရေတာ့မယ္"

"ဟုတ္ကဲ့ဆရာမ.. ကြၽန္ေတာ့္ကို အခ်က္တစ္ရာ ရိုက္ႏိုင္ပါတယ္"

ေမာင္ေဝယံက လက္ကိုဆန္႔ၿပီး အရိုက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ေဝယံရဲ႕ လက္ဖဝါး၊ ေမာင္ေဝယံရဲ႕မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ၿပီး ကြၽန္မတကယ္ မရိုက္ရက္ခဲ့ဘူး။

တကယ္ေတာ့ ေမာင္ေဝယံ! မင္းဟာ မတံုးမအဘဲ ထက္ျမက္သူပါ။ ကိုယ္မွားမွန္းသိသိနဲ႔ အမွားေတြကို မင္းဘာေၾကာင့္ က်ဴးလြန္ခ်င္ရတာလဲ? မင္းရဲ႕ မေကာင္းတဲ့အက်င့္စရိုက္ေတြကို ျပင္ၿပီး မင္းကိုယ္ေပၚက တျခားလူေတြ ခပ္ႏွိပ္ေပးထားတဲ့ "လူဆိုး၊ မလိမၼာ မယဥ္ေက်းတဲ့သူ" ဆိုတဲ့ တံဆိပ္ေတြကို ျဖဳတ္ခ်လိုက္ပါ ေမာင္ေဝယံ! ရင္ထဲမွာ နာနာက်င္က်င္ ကြၽန္မေျပာေနမိတယ္။

ေမာင္ေဝယံရဲ႕လက္က ကြၽန္မအရိုက္ကိုခံဖို႔ ေလထဲမွာေျမႇာက္ထားဆဲပါပဲ။ အတန္းသားဘက္ ကြၽန္မလွည့္ၿပီး "ဆရာမ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ပထမတန္းကေန အခုတတိယတန္းအထိ မင္းတုိ႔လာတိုင္လိုက္တိုင္း ေမာင္ေဝယံ ဟိုဟာလုပ္လို႔၊ ေမာင္ေဝယံ ဘာလုပ္လုိ႔ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ "ၾကက္ေျခခတ္"ဖို႔အတြက္ပဲ လာတိုင္ၾကတယ္။ ေမာင္ေဝယံမွာ "အမွန္"ေပးဖို႔အတြက္ေတာင္ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား?"

ကြၽန္မစကားေၾကာင့္ တစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ငါးစကၠန္႔ေလာက္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးက "ဆရာမ.. ဆရာမ ေမာင္ေဝယံကို အမွန္ေပးလို႔ရတယ္။ ဟိုတစ္ေန႔က ကြၽန္ေတာ့္ကို သူေရာင္စံုခဲတံ ေပးငွါးေသးတယ္"

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေမာင္ေဝယံရဲ႕ အႏိုင္က်င့္တာကို အၿမဲခံရတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးကလည္း ထရပ္ၿပီး "ဆရာမ... ခုနားေက်ာင္းဆင္းတုန္းက ကြၽန္မလဲေအာင္ ေမာင္ေဝယံေျခထိုးေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မလည္း အနားေရာက္ေရာ သူ႔ေျခကို ျပန္ရုတ္လိုက္တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ ကြၽန္မ မလဲခဲ့ဘူး ဆရာမ"

"ဟုတ္တယ္.. တပည့္တို႔။ ေမာင္ေဝယံမွာ ေကာင္းကြက္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိႏိုင္ေသးတယ္။ သူ႔ကို အမွန္ေတြအမ်ားႀကီး ေပးႏိုင္ေသးတယ္ မဟုတ္လား! ဆရာမ သူ႔ကို ၾကက္ေျခခတ္တစ္ရာ ေပးၿပီးၿပီ။ သူ႔ကို အခ်က္တစ္ရာ ဆရာမရိုက္လို႔ရေပမယ့္ ဆရာမ သူ႔ကိုမရိုက္ရက္ဘူး။ သူ႔ရဲ႕ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို တပည့္တို႔ ထပ္စဥ္းစားၾကပါဦး။ ေမာင္ေဝယံရဲ႕ ေကာင္းကြက္နဲ႔ သူ ဘာေတြေကာင္းေအာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးလဲ? တပည့္တို႔ စဥ္းစားၾကၿပီး အမွန္တစ္ခုေပးတိုင္း ၾကက္ေျခခတ္တစ္ခု ဖ်က္တဲ့နည္းနဲ႔ ေမာင္ေဝယံကို ဆရာမတို႔ကယ္တင္ၾကရေအာင္"

ကြၽန္မေျပာၿပီး ခဏအၾကာမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အလုအယက္ ဝိုင္းေျပာၾကတယ္။

"ဆရာမ... ေမာင္ေဝယံ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဟင္းခူးေပးတယ္"

"ဆရာမ.. မေန႔က ေမာင္ေဝယံ ကြၽန္ေတာ္ကို ႏြားႏို႔ယူေပးတယ္"

"ဆရာမ.. အရင္တစ္ပတ္က ေမာင္ေဝယံ အမႈိက္ပစ္ကူတယ္"

"ဆရာမ.... မေန႔က ေမာင္ေဝယံ အိမ္သာေဆးကူတယ္"

"ဆရာမ....."


အဲဒီစာသင္ခ်ိန္မွာပဲ ေက်ာင္းသားေတြက ေမာင္ေဝယံရဲ႕ ေကာင္းကြက္ကို လက္ေျမႇာက္လိုက္၊ ေျပာလိုက္နဲ႔ "အမွန္"ေတြ ဝိုင္းေပးခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာင္းဆင္းခါနီးမွာ "အမွန္တစ္ရာခု" ကုိ ေမာင္ေဝယံရခဲ့ၿပီး "ၾကက္ေျခခတ္တစ္ရာခု"ကို ေခ်ဖ်က္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

ကြၽန္မေရွ႕မွာ ရပ္ေနတဲ့ ေမာင္ေဝယံရဲ႕ ငိုမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာေလးက ခုေတာ့ ၿပံဳးႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူငိုခဲ့ပါတယ္။ သူစေနာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ေမတၱာေၾကာင့္ ဝမ္းသာတဲ့မ်က္ရည္ေတြ သူပါးျပင္ေပၚ စီးက်ခဲ့ပါတယ္။ ေဆးေတြမွန္မွန္ေသာက္ၿပီး လိမၼာသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ ေမာင္ေဝယံဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

"မ်က္စိနဲ႔အနီးဆံုးေနရာက ဘယ္ေနရာလဲ?" လို႔ ကြၽန္မကို လူေတြေမးခဲ့ဖူးတယ္။ အေျဖက "မ်က္ေတာင္ေမြး"ဆိုတာကို ကြၽန္မစဥ္းစားမရခဲ့ဘူး။ မ်က္ေတာင္ေမြးဟာ မ်က္စိနဲ႔အနီးဆံုးေနရာမွာရွိၿပီး ကြၽန္မတို႔ မျမင္ႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။

အဲဒီလိုပဲ ကြၽန္မတို႔ေဘးအနားက ကြၽန္မတို႔နဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုးလူေတြရဲ႕ေကာင္းကြက္ကို ကြၽန္မတို႔ မျမင္တတ္ခဲ့ၾကဘူး။

အထက္ဇာတ္လမ္းထဲကလို ေမာင္ေဝယံရဲ႕ဆိုးကြက္ကိုပဲ တျခားေက်ာင္းသားေတြ ေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္။ အျပစ္ေပးခါနီး ဆရာမရဲ႕လမ္းညႊန္ျပသမႈေၾကာင့္ ေမာင္ေဝယံရဲ႕ေကာင္းကြက္ေတြကုိ သူတို႔သတိျပဳခဲ့မိၾကတယ္။ ေမာင္ေဝယံမွာလည္း "အမွန္ေတြတစ္ရာ" ရွိေၾကာင္း သူတို႔ေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္။

သြန္သင္ဆံုးမႈဆိုတာ အတင္းအဓမၼဖိႏွိပ္တဲ့ "အေမွာင္"ဘက္ကမဟုတ္ဘဲ ဥာဏ္ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ ႀကိဳးစားကူညီတဲ့ "အလင္း"ဘက္ကျဖစ္တယ္။ သူတစ္ပါးရဲ႕ဆိုးကြက္ကိုပဲၾကည့္ၿပီး ၾကက္ေျခခတ္တစ္ရာေပးဖို႔ ႀကိဳးစားသူရဲ႕ ရင္ထဲမွာလည္း နာက်င္မႈအေမွာင္ေတြပဲ ရွိခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မတို႔က "မႏွစ္ၿမိဳ႕လည္း ခ်ီးက်ဴးတတ္ဖို႔" "သူ႔ကုိမႏွစ္သက္လည္း သူ႔ေကာင္းကြက္ေတြ ရွာတတ္ဖို႔" သင္ယူသင့္ပါတယ္။

တစ္ခါတေလမွာ ဆရာေတြက "ေက်ာင္းသားဆိုး" ေတြကို မႏွစ္သက္တတ္ၾကသလို "ကေလးဆိုး" ေတြကို လူေတြ မႏွစ္ၿမိဳ႕တတ္ၾကဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ စိတ္ကိုတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ထားၿပီး တစ္ဘက္လွည့္အေတြးနဲ႔ သူ႔ေကာင္းကြက္ကို ရွာၾကည့္ပါ။ အေတြးေတြ လည္ပတ္ေနသေရြ႔ "အမွန္တစ္ခု" ေတြ႔လာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ကေလးေတြကို "ဆန္႔က်င္၊ ျငင္းဆန္"တဲ့အၾကည့္မ်ဳိးနဲ႔ ကြၽန္မတို႔ တစ္ခ်ိန္လံုးမၾကည့္သင့္သလို "ေဝဖန္၊ ျပစ္တင္" တဲ့ စကားမ်ဳိးလည္း အၿမဲမေျပာသင့္ပါဘူး။

ဆန္႔က်င္၊ ျငင္းဆန္တဲ့အၾကည့္ေတြၾကားမွာ ကေလးငယ္ေတြက ကုိယ့္ကိုယ္ယံုၾကည္မႈမဲ့တာေတြ သင္ယူႏိုင္တယ္။ ေဝဖန္၊ အျပစ္တင္တဲ့အေျပာေတြၾကားမွာ ကေလးငယ္ေတြက စိတ္ပ်က္၊ ဝမ္းနည္းမႈေတြကို သင္ယူႏိုင္တယ္။ ကူညီ၊ ေဖးမ၊ အားေပးတဲ့ အေျပာေတြၾကားမွာ ကေလးငယ္ေတြက ယံုၾကည္မႈေတြတိုးေစၿပီး ခ်ီးက်ဴး၊ ခ်ီးမြမ္းမႈေအာက္မွာ ကေလးငယ္ေတြက ေမတၱာနဲ႔ေက်းဇူးတရားကို နားလည္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။


မူရင္း---- http://www.netsermon.org/story
ႏိုင္းႏိုင္းစေန (Wednesday, January 20, 2010)