ေသခ်င္းဆိုးမေလး

ၿကည့္ၾက!!! ေဟာဒါ. . .

ငါ့ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ေသခ်င္းဆိုးမေလး ျဖစ္ေပရဲ႕။

ဘ၀ကို ...

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ခံယူလိုက္ပံုမ်ား ...

ျမင္လား!!! “သူမ” တစ္ကိုယ္လံုးေတာင္မွ

ပါးျပီး ေပါ့ေနတဲ့ပံု။

(အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးက)

“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္”ဆိုတာကိုလည္း အယံုအၾကည္ မရွိေပဘူး။

ေနာက္ျပီး... သူမက

“အ႐ူး”နဲ႔ “နတ္ဘုရား”ေတြကိုလည္း

အတူတူလို႔ သေဘာထားတတ္ေသး...။

အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ့!!!

ဘ၀ဟာ...

၀မ္းႏႈတ္ေဆး တစ္ခြက္ေလာက္ေတာင္မွ

အာမခံခ်က္ မေပးႏိုင္ဘူးလို႔ ယူဆ၊

(အဲဒီ သူမက)

လမ္းမွာ ခဏခဏ ျပံဳးျပေနတတ္သူေတြကိုလည္း

“အာ႐ံုေၾကာေရာဂါ ရေနတယ္”လို႔ ေလွာင္တတ္သူ ...

အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ့!!!

ေလာကၾကီးရဲ႕ အယုယခံဘို႔ရာ

ေနရာတစ္ေနရာ ရွာရမွာကို ႐ွက္တတ္၊

ၾကယ္သရဖူေတြ

ေျခမနဲ႔ ညႇပ္ျပီး ေကာက္ေဆာင္းဘို႔ကို

ပ်င္းရိတတ္သူ...။

အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ့!!!

ေစ်းေပါေပါ ဆက္ဆံမႈေတြကို ရြံရွာ

“မဂၤလာ နံနက္ပါ”လို႔ ႏႈတ္ဆက္ခံရတာကို မုန္း၊

ကိုယ့္မ်က္လံုး ကိုယ္တံခါးပိတ္ျပီး

ေနျမင့္တဲ့အထိ အိပ္တတ္သူ...။

အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ့!!!

တစ္ေန႔ တစ္ေန႔... ၂၄ နာရီျပည့္ေအာင္ ေစာင့္ရတာကို စက္ဆုပ္

ထမင္းႏွစ္ခါေတာင္ စားေနရတာကို

အလုပ္ရႈပ္တယ္လို႔ ထင္တဲ့သူ...။

အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ ့!!!

သူမရဲ႕ အက်ႌလက္ရွည္အဖ်ားေတြကိုေတာင္

ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ မေခါက္တင္တတ္

ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ကို အ၀တ္ပတ္သလို

ဖိုသီဖတ္သီ ေနထိုင္

(သူမ ကိုယ္တိုင္က...)

“ဘ၀”ကို ၾကယ္သီးအျပည့္တပ္ျပီး ၀တ္ဆင္ရာမွာ

က်ဥ္းက်ပ္တယ္လို႔ ထင္တဲ့သူ။

သူမရဲ႕ ဘ၀မွာ...

အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္ရွိႏိုင္မလဲ !!!

ျမိဳ႕ထဲက ပလက္ေဖာင္းေတြေပၚမွာ

လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတာင္မွ

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လာတဲ့သူေတြကို ေရွာင္...ေရွာင္ေပးရတာ

(သူမဘက္က) လိုအပ္တာထက္ ပိုက်ဆံုး

အတၲေတြ ဘုန္းနိမ့္ကုန္ျပီလို႔ ထင္တဲ့ မိန္းမ...။

မ်က္ႏွာေပၚ ဆံပင္ေတြ ၀ဲက်

အဲဒီ ဖရိုဖရဲေလးေပါ့...။

(သူမက ေခါင္းဖီးရတာကို အလုပ္ပိုလို႔ထင္တယ္)

“ကမၻာေျမဆြဲငင္အားရွိမွေတာ့

ဆံပင္ေတြ ေအာက္ကိုက်ေနတာ

ဘာ မေက်နပ္စရာ ရွိသလဲ” လို႔လည္း ေမးရဲ႕။

အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ့ !!!

“နစ္ေရွး”ရဲ႕ အေတြးအေခၚက်မ္းကို ဆြဲဆုတ္

ပလက္ေဖာင္းေပၚက ဖုန္ေတြကို

အဲဒီစကၠဴနဲ႔ သုတ္ျပီး ထိုင္တဲ့သူ...။

“ကြၽန္မက...

ဘယ္သူ႔ကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရမွာလဲ

ဒါမွမဟုတ္.. ဘယ္သူ႔ကို အျမီးႏွံ႔ျပရမွာလဲ..”

ကဲ!!!

အဲဒီေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ့

သူမက စိတ္အလိုမက်ရင္လည္း

“ဆဲ”တတ္ေသးတယ္...။

အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ့...။

စိတ္ကူးနဲ႔ လြမ္းရတာက

တစ္ကမၻာလံုးကို ထမ္းထားရတာထက္

...ပိုေလးတယ္လို႔ ယူဆ။

တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သတိရဘို႔

ဘယ္တုန္းကမွ မတက္ၾကြခဲ့သူ

အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ့...

“သိမ္းဆည္းစရာေတြ မ်ားလြန္းေနတဲ့ဘ၀မွာ...

ကြၽန္မက... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္

သိမ္းမထားခ်င္တဲ့...ေကာင္”လို႔ ေျပာခဲ့။

တကယ့္ေသခ်င္းဆိုးမေလးေပါ့...

ေဟာဒီမွာ ... မလႈပ္မယွက္ေခါက္ေခြ

အဲသည္လို ေနရံုသက္သက္ကေလး ေန ေနလိုက္ပံုက

ဘ၀ကို အ၀တ္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ယူဆ

တစ္စံုတစ္ဦးက သူမကို ပစ္ခ်ခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ...။

သူမက ေလာကၾကီးကို ခါးျပီး

အဲဒီ ခါးသီးတဲ့ အရသာကပဲ

သူမကို ျပန္ခါးတယ္...။

နားလည္ေပးလိုက္ပါ... ေလာကၾကီးေရ။

“ဘာမ်ား အေရးၾကီးလို႔လဲ”ဆိုတဲ့ ေလွာင္ၾကည့္နဲ႔

ခင္ဗ်ားကို ရိသဲ့သဲ့ ျပံဳးျပေနတဲ့ မိန္းမ...

သူမကေတာ့ မေတာင္းပန္တတ္တာ ေသခ်ာတယ္။

နားသာလည္ေပးလိုက္ပါ .. ေလာကၾကီးေရ

ဒါမွမဟုတ္.. သူမကို ခြင့္လႊတ္ပါ..။

ေလာကၾကီးေရ...

ဒါမွမဟုတ္ ... သူမကို ဦးညႊတ္ဂုဏ္ျပဳပါ...

ဒါမွမဟုတ္ ... သူမကို တစ္ခုခု ျပစ္ဒဏ္ခတ္ပါ...

ဒါမွမဟုတ္ ...

ေလာကၾကီးေရ... အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမကို

ပစ္သာခ်ထားလိုက္ပါ။

“သူမ”ေပါ့...

...........

နတ္ဆိုးတစ္ပါးလည္း ျဖစ္၊

ေကာင္းကင္တမန္လည္းျဖစ္၊

(အဲဒီ ေသခ်င္းဆိုးမေလးကိုမွ)

ငါက...

လည္ပင္းညႇစ္သတ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္

ခ်စ္ေနမိခဲ့တာေပါ့ကြယ္...။

မင္းခိုက္စိုးစံ

First Love ~ John Clare

 
I ne'er was struck before that hour
With love so sudden and so sweet.
Her face it bloomed like a sweet flower
And stole my heart away complete.


My face turned pale, a deadly pale.
My legs refused to walk away,
And when she looked what could I ail
My life and all seemed turned to clay.


And then my blood rushed to my face
And took my eyesight quite away.
The trees and bushes round the place
Seemed midnight at noonday.


I could not see a single thing,
Words from my eyes did start.
They spoke as chords do from the string,
And blood burnt round my heart.


Are flowers the winter's choice
Is love's bed always snow
She seemed to hear my silent voice
Not love appeals to know.


I never saw so sweet a face
As that I stood before.
My heart has left its dwelling place
And can return no more. 

သခင္သုိ႔........

* သခင္ရယ္

   ခ်စ္စကားဆုိမယ္

   အျပစ္မ်ားဆုိမလားကြယ္

   ခ်စ္သလားလုိ႔ေတာ့မေမးေလနဲ႔

   ခ်စ္အားပုိခဲ့တာပါ

ဒီေတာ့...

   သခင့္သေဘာက

   ေမတၱာေတာမွာေပ်ာ္

   သစၥာေတာ္စူးေစေတာ့

   ရူးေအာင္ခ်စ္သတဲ့

                    မ ဘုရားရယ္...။  

* သခင္ရယ္

   အျမင္မလန္းေပမယ့္ အသြင္ဆန္းေနတယ္

   တမင္ျဖတ္ေသာ္လည္း

   အမွ်င္မျပတ္သူ ကုိယ့္အျဖစ္က

   တစစနဲ႔ ျငိငင္ တ..သ လွ်က္ရွိခ်င္တယ္

   သိေစခ်င္ အၾကင္မ်ားကုိလ

   မသိသလုိ သခင္ဖယ္ရွားလုိက္ေတာ့

   လြမ္းပါလုိ႔ ေျဖမရႊင္

   ေရႊရင္က တကယ္မျပံဳး

   ခ်စ္ကၽြမ္းသူ (တကယ္သာ) မုန္းလွ်င္ျဖင့္

   ရင္နင့္က်န္ အမူမွ်သာဘူး

   ဒီဘ၀ ဒီေႏြမွာ

   လႊင့္ေၾကြခ်င္ေၾကြ

   ေခၽြခ်င္ရင္ ေခၽြခဲ့ဦး...။

* သခင္ရဲ႕

   မာယာေဗဒနဲ႔ လက္ခတ္သံ

   ေစာင္းၾကိဳးညွိ (ကုိယ္က)

   ပုိက္ကြန္မိတဲ့ ငါးကေလးပါကြယ္...

   သခင့္ရဲ႕

   အျမင္ရႈေထာင့္အသစ္မွာ

   ခြဲစိပ္စမ္းသပ္ခံရင္း

   အလြမ္းသီခ်င္းအလြတ္က်က္

   အခ်စ္ရွင္းတမ္းအတြက္

   ႏွစ္သိမ့္ျခင္းခံရသူပါ

   

* သခင္ရယ္

   ထားခဲ့ပါ       ျပန္လမ္းခက္ရင္

   ေျပာခဲ့ပါ      မညာတတ္ခဲ့ရင္

   အခ်စ္၀င္ရုိးစြန္း      (ဟုိး.......)

   တဖက္စြန္း အနားသတ္က

   အုိေအစစ္မဲ့ ကႏာၱရထဲ

   အလြမ္းသီခ်င္းရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ေတြ 

   ၾကဲပက္ခဲ့ေပါ႔............။  ။
                                   ငွက္ခါး

ရုန္း ရင္း ကန္ ရင္း

ေလထန္တိုင္းသာ ပန္းေၾကြပါမူ

ဘယ္မွာပန္းမ်ား က်န္မည္နည္း

လႈိင္းပုတ္တုိင္းသာ ကမ္းျပိဳပါမူ

ဘယ္ေျမၾကီး က်န္မည္နည္း

က်႐ံႈးတုိင္းသာ ငိုရပါမူ

ဘယ္မွာမ်က္ရည္ က်န္မည္နည္း

အေမွာင္တ၀က္ လင္းတ၀က္သည္

တစ္ရက္တစ္ခါၾကံဳျမဲသာတည္း

ဘ၀သည္ကား တုိက္ပြဲမ်ားပင္

လႈပ္ရွားရေသာ လူ႔ရြာေတာ၀ယ္

လင္းေသာေမွာင္ေသာ ေအာင္ေသာ႐ႈံးေသာ

မုန္းေသာခ်စ္ေသာ သစ္ေသာေဟာင္းေသာ

ပူေသာေအးေသာ ႏုေသာၾကမ္းေသာ

ေစာေၾကာစိတ္မွာ မေနသာပ

လဲရာကထ က်ရာကတက္

ပ်က္ရာကေဆာက္ ေရွ့သုိ႔ေလွ်ာက္၍

ေရာက္ရာဘ၀ အားမာန္ျပရင္း

ရုန္းရကန္ရမည္တကား....။   ။

ကဗ်ာဆရာ ကိုေအးေငြ
ေငြတာရီ မဂၢဇင္း ၊ 1970 ျပည့္ ဧျပီလထုတ္