သူငယ္ခ်င္းေရ(၂)

ေျပာစရာေတာ႔ႀကံဳလာၿပီ သူငယ္ခ်င္းေရ။

ဒီတစ္ခါေတာ႔ေအာက္လမ္းကားစီးျပီးျပန္ခဲ႔တယ္  ..အဲဒီမွာ စေတြ႔တာပဲသူငယ္ခ်င္းေရ။

ထိုင္ခံု အျပည္႔ထိုင္စီးလာၾကေတာ႔ တမွတ္တိုင္တည္း တူတူတက္္လာတဲ႔ ကၽြန္မအပါအ၀င္ ခရီးသည္ေလး ငါးေယာက္ေလာက္ေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ ရတာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေရ..... ကၽြန္မ အေၾကာင္းသိတယ္ မွတ္လား မ်က္စိက လွ်င္တယ္ေလ။ ေနာက္ဆံုးခံုတန္းရွည္္မေရာက္ခင္.. ၃ခုံု အလိုေလာက္မွာ အသက္ ၄၅ႏွစ္ နဲ႔ဲ႔၅၀ၾကားရွိမယ္႔လူႀကီးတစ္ေယာက္ထိုင္ေနတာေတြ႔လိုက္တယ္။ သူက  ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ခံုကို တေယာက္တည္းလြတ္လြတ္လပ္လပ္ႀကီးကိုထိုင္ေနတာ။ ဒါနဲ႔... ကၽြန္မလည္း ငါေတာ႔ေနရာ ရၿပီေဟ႔.... လို႔ဆိုၿပီးအားရ၀မ္းသာနဲ႔ထိုလူႀကီးနားကို မသိမသာတိုးကပ္သြားမိပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔အတူယွဥ္ၿပိဳင္မယ္႔လူ (ေနရာလုမယ္႔လူ) မရွိေတာ႔ ခပ္ေအးေအးပဲ သြားလိုက္တယ္။လူႀကီးေဘးကို ကၽြန္မေရာက္သြားတဲ့ အခါ မွေတာ႔  ...ကၽြန္မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကေလးဟာ........ ခဲေလသမွ်ပဲေရပြ ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ဒီလုိပါ..   အဲလူႀကီးကေလ လြတ္လပ္မႈကို ျမတ္ႏိုးတယ္ထင္ပါရဲ႕....။ ႏွစ္ေယာက္ စာထိုင္ခံုကို တစ္ေယာက္တည္း  အျပည္႔အ၀ကို ထိုင္ေနတာေလ။ ကၽြန္မက္ို ေနရာမေပးခ်င္လို႔ပဲလား .... အမွတ္တမဲ႔မို႔မျမင္တာပဲလားေတာ့ မသိပါဘူးရွင္......ထိုလူႀကီးကကၽြန္မအတြက္ေနရာမေပးတဲ႔အျပင္ လွည္႔ေတာင္မၾကည့္ဘူး။ ကၽြန္မ စိတ္တုိမိခဲ႔တယ္..တကယ္ဆို ေဘးလြတ္ေနတဲ႔ေနရာကို ထိုင္ဖို႔လာတဲ႔ လူ တစ္ေယာက္ ကိုမသိေက်းကၽြန္လုပ္စရာမလိုဘူးလို႔ ထင္တယ္။ ထုိလူႀကီးလည္းတန္ရာတန္ေၾကးေပးၿပီး သြားေနသလို ကၽြန္မလည္း သူ႔လိုပဲ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္မထက္ အရင္ဂိတ္စမွစီးလာတဲ႔ အတြက္ (သို႔)ေရွ႕ဂိတ္  တခုခုမွလာတဲ႔ အတြက္လည္းေနရာရထားတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ပါေစ ကိုယ္႔ေဘး ကေနရာလြတ္ကိုထိိုင္ဖိုု႔ ေရာက္လာတဲ႔လူ ရွိလာၿပီဆိုရင္ေစတနာမပါရင္ေတာင္မွွ အားနာ သမႈနဲ႔ေနရာေပးသင္႔တယ္လို႔  ကၽြန္မကေတာ့ ယူဆပါတယ္.. သူငယ္ခ်င္းတို႔ဆိုရင္ေရာ..။ ေနာက္တခု စဥ္း စားေပးပါဦး သူငယ္ခ်င္းေရ........။.ေနရာလြတ္မွာထိုင္တယ္မထိုင္ဘူးဆိုတာေဘးလူရဲ႕ သေဘာထားပဲျဖစ္

ရမယ္ မဟုတ္လား။ ကိုယ္႔ ေဘးနား ေနရာလြတ္ကို တစ္ပါးသူထိုင္ႏိုင္ဖို႕  ကုိယ္အမူအရာအားျဖင့္ ေသာ္ လည္းေကာင္း (ဟိုဘက္နည္းနည္းေရႊ႕ေပးတာမ်ိဳးေပါ႔)၊ မ်က္လံုးနဲ႔စကား ေျပာတာမ်ိဳးေသာ္လည္းေကာင္း (လာထိုင္ပါ/ ထိုင္လို႔ရပါတယ္) စသျဖင္႔ေပါ႔ေနာ္ အဲလို လူမႈေရး အသိစိတ္ကို ေဖာ္ျပေပးရမွာ ထုိလူႀကီးရဲ႕ တာ၀န္လို႔ ကၽြန္မ ယူဆမိပါတယ္။  အဲတာ၀န္ကုိ ထိုလူႀကီးမသိတာပဲလား မေတြးမိတာပဲလား ဆိုတာကၽြန္မ  မေျပာျပ တတ္ေတာ႔ ပါဘူး။ ထုိလူႀကီးလို လူမ်ိဳးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရေလ႔ရွိပါတယ္။ အမ်ားအက်ိဳးတြက္ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံ မႈေတြကို လူသားေတြျပဳလုပ္ ေနၾကတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဘာမွမႀကီးက်ယ္တဲ႔ ေနရာထိုင္ခင္း ေလးတခုကို ေတာင္ အျခားသူတြက္ အခြင္႔အေရးမေပးႏိုင္တဲ႔ လူမ်ိဳးေတြ ကၽြန္မတို႔ ဆီမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားရွိေနၿပီလဲ ဆိုတာေတြးမိေတာ႔ ရင္ေလးစြာနဲ႔ပဲ အိမ္အျပန္ခရီးမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း...................................................

သူငယ္ခ်င္းေရ

ခါတိုင္းလိုပဲဒီေန႔လည္း၃၉အထူးစီးၿပီးအလုပ္ကိုထြက္ခြာခဲ႔တယ္။မနက္၅နာရီေလာက္အိပ္ယာထခဲ႔ရလို႔မ်က္လံုးမွတ္ၿပီးေမွးလိုက္ခဲ႔တယ္ ေနရာလည္းရေတာ့အဆင္ေျပတာေပါ႔။ အဲ သိပ္မၾကာပါဘူး စိုးရိမ္တႀကီးေရရြတ္သံကိုၾကားေတာ့ မ်က္လံုးဖြင္႔ၾကည္႔မိတယ္။အသံက သိပ္မက်ယ္ပါဘူး ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္နဲ႔ကပ္လ်က္ေရွ႕ခံုကလာတဲ႔အသံဆိုေတာ႔ေသခ်ာၾကားလိုက္တယ္။အေဒၚႀကီးတေယာက္ရဲ႕အသံ………

…ေအာ္ သူမရဲ႕ေရွ႕ခံုျပတင္းေပါက္အစြန္ကလူရဲ႕ေခါင္းႀကီးတခုလံုးအျပင္ထြက္ေနတာပဲ

ထြက္ေနတာမွ..မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္း ေနာက္ကားေပၚကေန သူေခါင္းႀကီးကို ျဖဳတ္ယူသြားလို႔ေတာင္ရတယ္ ကဲ အဲဒီေလာက္ထိကို တေခါင္းလံုးကားအျပင္ကိုထြက္ေနတာ..အေဒၚႀကီးစိုးရိမ္မယ္ဆိုလည္းစိုးရိမ္စရာပဲ   ကၽြန္မေတာင္အိပ္ငိုက္ေျပသြားတယ္။ တလက္စတည္း စိတ္လည္းပူ ၊ေဒါသလည္းထြက္မိပါတယ္။ က်န္တဲ႔ခရီးသည္ေတြကေတာ႔သတိထားမိပံုမရဘူး ။သူတို႔လည္း ကိုယ္႔အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေပါ႔။ေနာက္ေတာ႔အေဒၚႀကီးရဲ႕ေသာကကုိ ယဥ္ေနာက္လိုက္ေကာင္ေလးက ေ၀မွ်ခံစားၿပီး(သူလည္းတာ၀န္ရွိတယ္လို႔ထင္ပါရဲ႕)ေခါင္းပိုင္ရွင္ကိုလက္တုိ႔ၿပီးသတိေပးလိုက္တယ္။အံမယ္ ဒါေတာင္သူကမမႈဘူး။ခဏပဲျပန္၀င္တယ္ ထြက္ၿမဲထြက္လ်က္ပါပဲရွင္(ေခါင္းေျပာပါတယ္) လတ္စသတ္ေတာ႔ ကိုယ္ေတာ္ကအရက္မူးၿပီးအိပ္ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ယဥ္ေနာက္လိုက္လည္း သူ႔အလုပ္နဲ႔သူဆိုေတာ႔ ဆက္ၿပီးမေျပာႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အသက္၂၀ေက်ာ္ေကာင္ေလးတေယာက္က ေခါင္းပိုင္ရွင္ေဘး၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ကၽြန္မလည္း အဲဒီေကာင္ေလးဘာလုပ္မလဲဆိုၿပီး စိတ္၀င္တစားၾကည္႕ေနလိုက္တယ္။အဲ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာေလးက ေခါင္းပိုင္ရွင္ကိုမႏႈိုးေတာ႔ဘဲ ျပတင္းေပါက္တံခါးကိုဆြဲပိတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။တကယ္ကိုညင္ညင္သာသာနဲ႕ပိတ္တာပါ။ေခါင္းပိုင္ရွင္ႏိုးမွာစိုးလို႔ထင္ပါ႔။တခ်က္ခုတ္၃ခ်က္ျပတ္ပါတယ္။ေခါင္းပိုင္ရွင္လည္းေဘးကင္း၊ယဥ္ေနာက္လိုက္အပါအ၀င္ကၽြန္မတို႔လည္းစိတ္ခ်မ္းသာ.၊ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာေခါင္းပိုင္ရွင္လည္းအိပ္ေရး၀၀အိပ္ႏိုင္.. ကဲ ေကာင္ေလးအႀကံမပုိင္ဘူးလား။

အဲဒီေနရာမွာပဲ ကၽြန္မအေတြးတခုမက၀င္လာခဲ႔တယ္။ကၽြန္မတို႔စိုးရိမ္တယ္ဆိုၿပီးဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး။ကူညီဖို႔ေႏွာင္႔ေႏွးေနခဲ႔တယ္။ေစာေစာစီးစီးအရက္ေသာက္ၿပီးအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ေခါင္းပိုင္ရွင္ကိုလည္းခုႏွစ္ရက္သားသမီးကိုျပသာနာရွာရမလားဆုိၿပီးျပစ္တင္ေ၀ဖန္ေနခဲ႔မိပါတယ္။

ေစာေစာကေကာင္ေလးကေတာ႔ကၽြန္မတို႔ေတြးသလိုမေတြးဘဲလူတဖက္သားကိုကူညီခဲ႔တာပါ။ဒီျဖစ္ရပ္ေလးကို သတိတရနဲ႔ေအာင္းေမ႔တသဂုဏ္ျပဳမဲ႔လူလည္းမရွိပါဘူး။ဒါေပမယ္႔ျဖစ္ရပ္တခုလံုးစဆံုးျမင္ခဲ႔ရသူကၽြန္မကေတာ႔ကူညီခဲ႔တဲ႔ေကာင္ေလးကိုၾကည္႔ၿပီး ေအာ္ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ တကယ္ခ်စ္စရာေကာင္းပါလားလို႔ေတြးမိရင္း…