စာရိတၱသတၱိ (သို႔မဟုတ္) စိတ္ဓါတ္သတၱိကို ေမြးျမဴပ်ဳိးေထာင္ဖို႔ ခက္တယ္လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆလင္းက ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ခက္ေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါကို တစ္ထစ္ခ် ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ငါကိုယ္တိုင္ သတိျပဳမိတာေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
ငါတို႔ တိုင္းျပည္မွာေတာ့ျဖင့္ အဲဒီစာရိတၱသတၱိကို အေပးႏိုင္ဆံုးဟာ ဗုဒဘာသာလို႔ပဲ ထင္မိပါတယ္။ ဒီလိုဆိုလိုက္ေတာ့ တျခားဘာသာေရးေတြက မေပးႏိုင္ဘူးလို႔ ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ ငါ့အေနနဲ႔ ေတြ႕ရျမင္ရတာေလာက္ကိုသာ ေျပာျပတာပါ။
ဥပမာတစ္ခုကို ေျပာျပလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ မင္းတို႔တစ္ေတြ ဦးဂိုအင္ကာ ဆိုတာကို ၾကားဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ သူ႔ကို ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက သာသနာ့ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ လူပုဂိဳလ္ႀကီးအျဖစ္ ဘြဲ႕ထူးဂုဏ္ထူးေတြ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါေသးတယ္။ မဂဇင္းတစ္ေစာင္မွာ သူ႔အေၾကာင္း နည္းနည္းဖတ္လိုက္ဖူးတာထဲက ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သူဟာ ဗုဒဘာသာ ၀ိပႆနာအလုပ္ကို အေလးအနက္ အားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ တရားဘက္မွာ အလြန္ကို ေမြ႔ေလ်ာ္သြားပါတယ္။ အလုပ္ရံု စက္ရံုေတြကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းလိုက္ေတာ့ သူပိုင္ပစၥည္းလုပ္ငန္း သိန္း ၉၀ ဖိုး ေလာက္ အသိမ္းခံလိုက္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာ ဘာမွ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားျခင္း မျဖစ္လိုက္တဲ့အျပင္ အစိုးရအေပၚမွေတာင္ အမ်က္မထြက္၊ ေမတၱာမပ်က္ ေနႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေရးထားပါတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးဟာ ေတာ္ရံုတန္ရံု စိတ္ဓါတ္မွ မဟုတ္ပါပဲကလား။ အဲဒါဟာ တရားေတာ္ရဲ႕ ေက်းဇူးပါပဲလို႔ ၀န္ခံခဲ့ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ သတိျပဳလိုက္မိဖို႔ေကာင္းတာ တစ္ခ်က္ကေတာ့ တပ္မက္မႈ ေလာဘကို ထိန္းသိမ္းလိုက္တာေၾကာင့္ ပူပန္မႈေပ်ာက္သြားျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ တစ္ဆက္တည္း ေျပာလိုက္ခ်င္တာက အဲဒီေလာဘေၾကာင့္ ပစၥည္းဥစၥာ ေငြေၾကးအာဏာ စသည္တို႔ကို ရွာေဖြၾကတယ္။ နည္းနည္းရလာျပန္ေတာ့မ်ားမ်ားလိုခ်င္လာၾကျပန္တယ္။မ်ားမ်ားရလာျပန္ေတာ့လည္း ေနာက္ထပ္ မ်ားမ်ား လိုခ်င္လာျပန္တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ အေတာမသတ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ သာမန္ေလာဘကေနၿပီးမေတာ္ေလာဘ အျဖစ္ကို ေရာက္သြားျပန္တယ္။
မေတာ္ေလာဘ ျဖစ္လာလိုက္ေတာ့ အကုသိုလ္ေတြ၊ ဒုစရိုက္ေတြ၊ ျပစ္မႈေတြ ဆိုမာ်ဳိးကို မျမင္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ ခ်မ္းသာရင္ၿပီးေရာ၊ တန္ခိုးၾသဇာရရင္ ၿပီးေရာဆိုတာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာၾကေတာ့တာပဲ။ အဲဒီလို ကိုယ့္အတြက္ကိုခ်ည္းၾကည့္ၿပီး လုပ္ေဆာင္လာလိုက္ေတာ့တစ္ေယာက္ခ်မ္းသာ ကိုယ့္ဖို႔ရွာ၊ သတၱ၀ါေပါင္း ဆင္းရဲေၾကာင္း ဆိုတာလို ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိခိုက္လာျပန္ေရာ။
ေငြေၾကးသိနး္သန္းခ်ီၿပီး ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာေနပါလ်က္နဲ႔ မေရာင့္ရဲႏိုင္၊ ေလာဘကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ျဖစ္ၿပီး ဒုစရိုက္ေတြ၊ ျပစ္မႈေတြ က်ဴးလြန္မိၾကတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အဖမ္းခံရ၊ ဂုဏ္သေရပ်က္၊ စည္းစိမ္ပ်က္ ျဖစ္ၾကရတဲ့သူေတြ အေၾကာင္း မင္းတို႔ ငါတို႔ မၾကားခ်င္အဆံုး ခဏခဏ ႀကံဳေနၾကရတာကို သတိျပဳမိၾကမွာေပါ့။ သတိျပဳရံုသာမဟုတ္ဘဲ သတိတရားလည္း ရသင့္ၾကပါတယ္။
အဲဒီလုိ ေလာဘရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ကေတာ့ အေလာဘလို႔ေခၚတယ္။ ေလာဘမရွိေတာ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ (ေလာဘကို ခ်ဳပ္တည္းထိန္းသိမ္းႏိုင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္) သူတစ္ပါး ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ လွဴဒါန္းႏိုင္တယ္။ စြန္႔ၾကဲႏိုင္တယ္၊ အမ်ားအက်ဳိး ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ကိုင္ႏိုင္ၾကတယ္။ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ ပရဟိတေက်ာင္းေတြက ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ၊ လူပုဂိဳလ္ေတြရဲ႕ လူမႈ၀န္ထမ္းလုပ္ငန္းမ်ဳိးေတြ၊ ဒုကၡိတကိုးကြယ္ရာမဲ့ေတြကို မရြံမရွာ စိတ္လက္ရွာစြာနဲ႔ ၾကင္နာေစာင့္ေရွာက္ေနၾကတဲ့ ခရစ္ယာန္လူမႈ၀န္ထမ္းပုဂိဳလ္ေတြရဲ႕ သတၱိမ်ဳိးေတြဟာ ဘာသာေရးကို အေျခခံၿပီး ေပၚေပါက္လာတဲ့ စာရိတၱသတၱိေတြပဲ မဟုတ္လား။
သူတို႔လို အမ်ားအတြက္ ကိုယ့္ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ျမွဳပ္ႏွံပစ္လိုက္ဖို႔ ဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါ။ ေတာ္ရံုသတၱိမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ မင္းတို႔ ငါတို႔လို သာမန္လူေတြအဖို႔ ၾကက္သီးမထေလာက္ေပဘူးလား။ အဲဒီေလာက္ထိေအာင္ စာရိတၱသတၱိမေကာင္းႏိုင္ရင္ ရွိပါေစဦးေတာ့၊ သူတို႔သတၱိမ်ဳိးကို ရိုေသၾကည္ညိဳတတ္တဲ့ စိတ္မ်ဳိးေလာက္ေတာ့ မရွိသင့္ေပဘူးလား။ သူတို႔မ်က္ႏွာကို ေထာက္ထားၿ့ပီး ကိုယ့္အက်ဳိးသက္သက္ မေတာ္ေလာဘကို မခ်ဳပ္တည္းသင့္ၾကေပဘူးလား။
ဒါေတြကို တစ္ဆက္တည္း ေျပာလိုက္ရတာက ကာယသတၱိထက္ စာရိတၱသတၱိက ပိုၿပီး ခက္ခဲျမင့္မားတယ္ဆုိတာကို အေလးအနက္ သေဘာေပါက္ေစခ်င္လို႔ပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး စာရိတၱသတၱိ မရွိဘဲ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာႏိုင္တာကို အၿမဲသတိရေနၿပီး စာရိတၱသတၱိ ပ်ဳိးေထာင္ေမြးျမဴေရးကိုလည္း အာရံုျပဳေနၾကေစခ်င္လို႔လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
သခ်ၤာပါေမာကၡ ဦးေအာင္လွ
မင္းတို႔လူငယ္ေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ ေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္ေနၾကလို႔ (ငါကိုယ္တိုင္ကလည္း ေက်ာင္းသားေတြကိုသာလွ်င္ အမ်ားဆံုး အာရံုျပဳေနမိတာ ျဖစ္လုိ႔) စာသင္ခန္းအတြင္း သတၱိေမြးျမဴပံုကို ေျပာလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က ပညာေက်ာ္ သခ်ၤာပါေမာကၡ ဆရာႀကီးဦးေအာင္လွ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးကို ျပန္ၿပီး ေဖါက္သည္ခ်လိုက္ပါရေစ။
၁၉၅၈-၅၉ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္က ၾကားနာခဲ့ရတာပါ။ ငါက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီးဘ၀ေပါ့။ ဒီတုန္းက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ဒီဇင္ဘာလ ေရာက္ၿပီးဆိုရင္ စစ္ကိုင္း၊ ပင္းယ၊ အင္း၀၊ ေရႊဘို စတဲ့ အေဆာင္ေတြမွာ ႏွစ္လည္ညစာ စားပြဲလုပ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ တစ္ေဆာင္နဲ႔ တစ္ေဆာင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ သေဘာမ်ဳိးေလးလည္း ရွိတတ္ေလေတာ့ အေဆာင္ႀကီး တစ္ခုလံုးမွာ မီးေရာင္စံုေတြ ထြန္းၿပီး အၿငိမ့္ေတြဘာေတြနဲ႔ေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေရဒီယိုအဆိုေက်ာ္ေတြကို ဖိတ္ၿပီး ေခတ္ေပၚတီး၀ိုင္းေတြ ဘာေတြနဲ႔ ျဖစ္လာၾကတယ္။ မင္းတို႔ ခုေခတ္စတိတ္ရိႈးရဲ႕ ေရွေျပးဆိုပါေတာ့။
ဘယ္အေဆာင္ ညစာစားပြဲ၊ ဘယ္ေန႔၊ ဘယ္အဆိုေတာ္ေတြ ဆိုတာကို ပိုစတာေတြဘာေတြကပ္ၿပီး ေၾကာ္ျငာတာ။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း မက္မက္ေမာေမာသြားၿပီး နားေထာင္ၾကေလ့ရွိတာေၾကာင့္ အလြန္ကို စည္းကားတတ္ပါတယ္။
အဲဒီလို ညစာစားပြဲေတြမွာ ပါေမာကၡေတြကိုလည္း ဖိတ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဆရာႀကီးမ်ားကေတာ့ အခါခပ္သိမ္း ဘယ္မွာ လာႏိုင္ၾကပါ့မလဲ။ အားလပ္လို႔ အခြင့္သင့္တဲ့အခါမ်ဳိးေလာက္မွာသာ ၾကြလာႏိုင္ၾကရွာပါတယ္။ ညစာစားၿပီးတဲ့ အခါမွာလည္း ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္တစ္ေလက မိန္႔ခြန္းေလး ဘာေလး ေျပာတတ္ပါတယ္။ အေလးအနက္ ခမ္းခမ္းနားနားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္ ပဋိသႏာရစကားမ်ဳိးေလာက္ပါပဲ။
တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ သထံုေဆာင္လား၊ ပဲခူးေဆာင္လား မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒီညစာစားပြဲမွာ ငါကလည္း အဆုိေတာ္ေတြကို နားေထာင္မယ္လို႔ သြားေတာ့ ထမင္းစားပြဲအၿပီးမွာ ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ မိန္႔ခြန္းေျပာေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဆရာႀကီး ဦးေအာင္လွပါပဲ။
သူ႔စကားအသြားအလာကို ေထာက္ၾကည့္ရတာ ထမင္းစားေနၾကရင္း တစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔ကို သခၤ်ာပါရမီႀကီးရင့္သူ သခ်ၤာဦးေႏွာက္ပါလာသူလို႔ အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးျခင္း ျပဳလိုက္တယ္နဲ႔တူပါတယ္။ သူ႔စကားက-
“မင္းတို႔က ငါ့ကို သခ်ၤာပါရမီ၊ သခ်ၤာဦးေႏွာက္ပါလာတဲ့သူလို႔ ထင္ေနၾကပံုရတယ္၊ မဟုတ္ဘူးကြ။ အဲဒါ မင္းတို႔ မွားေနၾကၿပီ။ မင္းတို႔ ထင္ေနၾကသလိုသာ ငါ့မွာ သခ်ၤာပါရမီ၊ သခ်ၤာဦးေႏွာက္ ဆိုတာမ်ဳိး ပါလာခဲ့မယ္ဆိုရင္ ငါဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သခ်ၤာထူးခၽြန္လာခဲ့ရမွာေပါ့။ ငါ့မွာျဖင့္ သခ်ၤာမွာ ခၽြန္ဖို႔ေ၀းလို႔ ဖ်င္းတဲ့ ညံ့တဲ့အထဲမွေတာင္ ပါေနခဲ့ေသးတယ္၊ ငါ စိတ္အညစ္ဆံုး ဘာသာရပ္ပါပဲ။ စာေမးပြဲေတြမွာဆိုရင္လည္း ေအာင္မွတ္ေလာက္ ကေလးရဖို႔ေတာင္ တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ေနခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။”
ဒီလိုနဲ႔ သခ်ၤာကို ျဖစ္သလို ေအာင္လာခဲ့ရတာ ခုႏွစ္တန္း ေရာက္ေတာ့ တစ္ေန႔မွာ ဆရာကလည္း ငါ့ကို သခ်ၤာတစ္ပုဒ္ကို ေသခ်ာရွင္းျပ၊ ငါကလည္း နားကိုမလည္ႏိုင္၊ ဒုကၡကိုေရာက္လို႔။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ဆရာျဖစ္တဲ့သူကလည္း စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ နားရင္းကို တစ္ခ်က္ရိုက္လိုက္တာ ထူပူသြားတာပဲ။ ရွက္တာေရာ၊ ေဒါသျဖစ္တာေရာေပါင္းၿပီး မႊန္ထူသြားတာပဲ။ ဆရာ့ကို ေဒါသျဖစ္တာေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဘာကို ေဒါသျဖစ္လိုက္မွန္းကို မသိဘူး။
အဲဒီမွာတင္ ဒီေလာက္ေတာင္ခက္လိုက္တဲ့ သခ်ၤာ၊ ခက္ဦးဟ … ခက္ဦးဟ ဆိုၿပီး ေဒါသျဖစ္ျဖစ္ အျမင္ကတ္ကတ္နဲ႔ တအားကုန္ က်ဳံးၿပီး တြက္ပစ္တာပဲ။ ဒီလိုတြက္ရင္းနဲ႔ပဲ သေဘာေပါက္စျပဳလာေတာ့ သခ်ၤာကို ခ်စ္မွန္းမသိ ခ်စ္လာတယ္။ အဲဒီႏွစ္ကစၿပီး သခ်ၤာမွာ ဂုဏ္ထူးထြက္လာခဲ့ ေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ မင္းတုိ႔ ျမင္တဲ့အတိုင္း သခ်ၤာပါေမာကၡ ျဖစ္လာတယ္။
ဒီေတာ့ ငါေျပာခ်င္တာက မင္းတို႔ထင္သလို ငါ့မွာ သခ်ၤာပါရမီေတြ၊ သခ်ၤာဦးေႏွာက္ေတြ ပါလာလို႔ မဟုတ္ဘူးကြ။ အျမင္ကတ္ကတ္နဲ႔ စြတ္ၿပီး တြက္ပစ္လိုက္လို႔ သခ်ၤာမွာ ေတာ္လာခဲ့ရတာ”
အဲဒါဟာ သခ်ၤာပညာေက်ာ္ ပါေမာကၡ ဦးေအာင္လွရဲ႕ စကားပါပဲဗ်ား။ ငါလည္း အဲဒီညက အဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ သီခ်င္းကိုေတာင္ ခါတိုင္းလို စိတ္မ၀င္စားႏိုင္ပါဘူး။ ဆရာႀကီးရဲ႕စကားကိုပဲ ခဏခဏျပန္ၿပီး သတိေနခဲ့မိပါတယ္။
ကဲ … ဆရာႀကီး ဦးေအာင္လွ ျဖစ္ခဲ့ပံုကို ျပန္ၿပီးသံုးသပ္ၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္။ ဆရာႀကီးက သခ်ၤာမွာ ညံ့ခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ သခ်ၤာကို ေၾကာက္သြားမွာေပါ့။ သခ်ၤာအခ်ိန္ေရာက္လာမွာကိုပဲ စိတ္က မသိမသာလန္႔ေနမွာေပါ့။ သူဟာ သခ်ၤာကို ေၾကာက္ေနၿပီ။ ဆရာရွင္းျပတဲ့အခါလည္း ပင္ကိုဥာဏ္ဖ်င္းလွသူ မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ထံုေနတာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ အဲဒီလိုကို ထံုသြားေအာင္ ေၾကာက္ခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာ သူက ထြက္မေျပးခဲ့ဘူး။ တကယ္လို႔သာ ထြက္ေျပးခဲ့ရင္ သခ်ၤာပါေမာကၡ ျဖစ္လာဖို႔ကို မဆိုထားနဲ႔၊ ပညာအရာမွာ လူလားေတာင္ေျမာက္ခဲ့မယ္ မဟုတ္ဘူး။ ခုေတာ့ သူက ထြက္မေျပးတဲ့အျပင္ သခ်ၤာကို ရဲရဲႀကီး စိန္ေခၚၿပီး ရင္ဆိုင္ပစ္လိုက္တယ္။ ရန္သူ (အခက္အခဲ)ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ပစ္လုိက္တယ္။
အဲဒါ သတၱိ ပဲမဟုတ္လား။ လက္ေ၀ွ႔ႀကိဳး၀ိုင္းထဲမွာ၊ စစ္ေျမျပင္မွာ သတၱိရွိဖို႔ လုိအပ္သလို စာသင္ခန္းထဲမွာလည္း သတၱိရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ မထင္ရွားေပဘူးလား။
လက္ေ၀ွ႔ႀကိဳး၀ိုင္းသတၱိမ်ဳိးဆိုတာက လက္ေ၀ွ႔ထိုးခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ လိုအပ္တာ။ လက္ေ၀ွ႔ထိုးႏိုင္တဲ့ အရြယ္ေလာက္အထိသာ လိုအပ္တာ။ ဦးေႏွာက္စိန္ေခၚမႈကို လက္ခံ၀ံ့တဲ့ သတၱိမ်ဳိးဆိုတာက ေသသည္အထိ သံုးစြဲသြားၾကရမွာ။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာႀကီးဦးေအာင္လွဲရဲ႕ သတၱိမ်ဳိးရေအာင္ ေမြးျမဴျခင္းဟာ မင္းတို့အတြက္ ေသေရးရွင္ေရးလို အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာကို သတိျပဳၾကဖုိ့ လိုပါတယ္။
ဦးေအာင္လွ လမ္းစဥ္ကို ျဖန့္ေပးျခင္း
လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးႏွစ္ေလာက္က ၾကံဳလိုက္ရတာကေလးတစ္ခုကို ေျပာလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ သခ်ာၤကို သိပ္ျပီး စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ရပါတယ္။ သူက သခ်ာၤနဲ့ ပတ္သက္ျပီး သိပ္ကိုစိတ္ဓာတ္က်ေနတာပါ။ ၉တန္းေျဖထားတာဆိုေတာ့ ၁၀ တန္းတက္ရေတာ့မယ္ေပါ့။ ၉ တန္းမွာေတာင္မွ ေအာင္မွတ္ေလာက္ ကေလးရေအာင္ မနည္းႀကီး ႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ခဲ့ရတာမို႔ ၁၀တန္းမွာျဖင့္ ဒုကၡလွလွႀကီးေရာက္ရေတာ့မယ္။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ ဘယ္ဆရာ့ဆီမွာ က်ဴရွင္ယူရရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာမ်ဳိး ငါ့ဆီမွာ အႀကံဥာဏ္ေတာင္းတာပါပဲ။
ငါလည္း ဆရာၾကီး ဦးလွေအာင္ ေျပာခဲ့ဖူးတာကို သတိသြားျပီးရလိုက္မိတာနဲ့ သူ့ကို ဆရာၾကီး ေျပာသမွ်ျပန္ျပီး ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ျပီးမွ -
မင္း စဥ္းစားၾကည့္ေပ့ါ။ အဲဒီလို သခ်ာၤမွာ ခ်ာတူးလန္ခဲ့ပါတယ္ဆိုတဲ့ ပုဂိဳလ္တစ္ေယက္က သခ်ာၤမွာ ပါေမာကၾကီး ျဖစ္သြားခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒါ သူမ်ားေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ သူကိုင္တိုင္က ျပန္ေျပာျပတာ။
ေနာက္ျပီး မင္းတို့ကို သတိေပးခ်င္တာတစ္ခုရွိေသးတယ္။ မင္းတို့ဟာ က်ဴရွင္ကို အားကိုးေနလြန္းတယ္။ မိဘကိုခ်ည္း အားကိုးလြန္းတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ လူလားေျမာက္ ရင့္က်က္ဖို့ခက္သလို က်ဴရွင္ကိုခ်ည္း ဖိျပီးအားကိုးလြန္းေနရင္ မင္းတို့ဦးေႏွာက္ဟာလည္း လူလားေျမာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ဒီလို လုပ္စမ္းကြာ-
ဘယ္က်ဴရွင္ ဘယ္ဆရာကိုမွ အားကိုးမေနဘဲနဲ့ ရွစ္တန္းသခ်ာၤကို ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္တြက္ၾကည့္စမ္းကြာ၊ ရွစ္တန္းသခ်ာၤကိုေတာင္မွ ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ႏိုင္ေသးပါဘူးဆိုရင္ စိတ္ပ်က္မေနနဲ့၊ ခုနစ္တန္းသခ်ာၤထိေအာင္ ျပန္ဆင္းကြာ၊ ဘာမွ ရွက္ေနစရာမလိုဘူးကြာ၊ အေျခခံကစျပီး ပိုင္ေနေအာင္ ကိုင္ပစ္လိုက္စမ္းကြာ။ ထြက္မေျပးနဲ့ကြ။ ေျပးရင္ တစ္သက္လံုးေျပးလို့ကို ဆံုးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဇဲြေကာင္းေကာင္းနဲ့ ရင္ဆိုင္ပစ္ လုိက္စမ္းကြာ
အဲဒီလို ငါက ခိုင္းလိုက္တယ္။ ငါ့စိတ္ကူးက ဒီလိုကြ-
အသက္အရြယ္အေလ်ာက္ ရင့္က်က္မွဳဟာ အနည္းနဲ့ အမ်ားေတာ့ ကြာလာတတ္တာပဲ။ ဆိုၾကပါစို့ကြာ၊ ခုနစ္တန္းဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေလးေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ခုနစ္တန္း သခ်ာၤဟာ သူတို့အဖို့ အတန္အသင့္ေတာ့ ခက္ေနေသးတာပဲ။ ဒါေပးမဲ့ ကိုးတန္း ေလာက္ေရာက္လာလို့ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္သား အရြယ္မွာ ခုနစ္တန္းသခ်ာၤဟာ ဘာမွမခက္လွျပန္ေတာ့ဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ ခုနစ္တန္းတုန္းက ခက္လွပါခ်ည္ရဲ့လို့ ေအာက္ေမ့ခဲ့မိတဲ့ ပုစာၦေတြဟာ ဘာမွမဟုတ္တာကို ျပန္ျပီး ေတြ႕ေနရတတ္တယ္။ အဲဒီကေနျပီး ျပန္စလိုက္ေတာ့ ေတာက္ေလွ်ာက္ သေဘာေပါက္သြားႏိုင္တာေပ့ါ။
ဒါေၾကာင့္ ငါက သူ႔ကို အဲ့ဒီလို အၾကံဥာဏ္ေပးလိုက္တာပါပဲ။ သူလည္း ဆရာၾကီးဦးေအာင္လွကို အားက်ၿပီး တြယ္လိုက္တာ သခ်ာၤကိုအေတာ္ေလး သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဆယ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးေတာ့ မထြက္လိုက္ပါဘူး။ ဒါေပးမဲ့ ဂုဏ္ထူးနားကပ္သြားတဲ့ အမွတ္ကိုေတာ့ ရလိုက္ပါေသးတယ္။
အေရးၾကီးတာက အခက္အခဲကို ၾကံဳလာလိုက္ရင္ ထြက္မေျပးဘဲ ရင္ဆိုင္ပစ္လိုက္၀ံ့တဲ့သတိၱ ရွိေနၾကဖို့ပါပဲ။ ေနာက္ျပီး စစ္ပညာမွာ သံုးေလ့ရွိတဲ့ ရန္သူရဲ့ အမာကိုေရွာင္၊ အေပ်ာ့ကိုတိုက္ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္လိုပဲ ခက္တာကို ၾကံဳေနရင္ လြယ္တဲ့အပိုင္းကို ရွာျပီး အဲဒီဘက္ကစျပီး ထိုးေဖာက္ၾကရတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီသေဘာဟာ သခ်ၤာဘာသာမွ မဟုတ္ဘူး။ တျခားဘာသာေတြမွာလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ အဂၤလိပ္မွာ ည့ံလြန္းလို႔ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုလည္း ဒီနည္းမ်ဳိးကိုပဲ အႀကံဥာဏ္ ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။
အဂၤလိပ္စာက်ေတာ့ သခ်ၤာနဲ႔ သေဘာခ်င္း သိပ္မတူလွဘူး။ သူက ဘာသာစကားသင္ယူမႈဆိုေတာ့ ထိုးထြင္းဥာဏ္ထက္ မွတ္ဥာဏ္ကို ပိုၿပီး သံုးရတယ္။ စကားအသံုးအႏႈန္း သဒၵါအထားအသိုဆိုတာမ်ဳိးေတြကို ခိုင္ခိုင္မာမာ မွတ္မိေနေအာင္လုပ္ရတာ။ အဲဒါနဲ႔-
“နင္… ဒီေလာက္ေတာင္ အဂၤလိပ္စာကို ေၾကာက္ေနရင္ ဒီႏွစ္ေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အဂၤလိပ္စာကိုခ်ည္း ဖိၿပီးလုပ္လိုက္စမ္း၊ ဘယ္က်ဴရွင္ ဘယ္ဆရာဆီကိုမွ သြားမေနနဲ႔။ နင္အခု ကိုးတန္းတက္ရမွာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ နင္ သင္ခဲ့ရတဲ့ ခုႏွစ္တန္းဖတ္စာထဲက ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာ ေလးပုဒ္ကို အေသက်က္ပစ္လိုက္စမ္း၊ စမ္းတ၀ါး၀ါး စဥ္းစားၿပီး ဆိုေနရတာမ်ဳိး မက်က္နဲ႔။ အလီေပါင္းရြတ္ႏိုင္သလို၊ ဘုရားရွိခိုး ၾသကာသရြတ္ႏိုင္သလို ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ ဆိုႏိုင္ေအာင္ က်က္ပစ္လိုက္စမ္း။ အဲဒီခုႏွစ္တန္းစာကို ရၿပီးရင္ နင္ သင္ခဲ့ရတဲ့ ရွစ္တန္းဖတ္စာထဲက ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာ ေလးပုဒ္ကို အဲဒီလို ႏႈတ္တက္ရြရြ အေသပိုင္ေအာင္ က်က္ပစ္လိုက္စမ္း၊ ေနာက္ၿပီး အဲဒီထဲက စကားလံုးေတြ၊ စာလံုးေပါင္းေတြကိုလည္း ေသခ်ာအဓိပၸါယ္ပါ မွတ္မိေနေအာင္ လုပ္စမ္း”
အဲဒီမိန္းကေလးကလည္း တကယ္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္လုပ္ပါတယ္။ ပထမေတာ့ သူလည္း သူ႔ဘာသာသူ တိုးတက္လာတာကို သိပ္မသိဘူးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့မွ ကိုယ္ပိုင္စာစီစာကံုးကေလးေတြကို ေရးလိုက္တဲ့အခါမွာ ပိုၿပီး လြယ္လာတာကို သတိျပဳမိလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အားတက္လာၿပီး ႀကိဳးစားပမ္းစား က်က္မွတ္လိုက္တာ အေတာ္ႀကီး တိုးတက္သြားပါတယ္။
သူ႔ဘာသာသူ မသိလိုက္တဲ့ တိုးတက္မႈတစ္ခု ရွိေသးတာကို သူသိေအာင္ ေျပာလိုက္မိပါေသးတယ္။ အဲဒါက ေနာက္ပိုင္း သူ အဂၤလိပ္စာ ဖတ္တဲ့အခါမွာ စကားအသံုးအႏႈန္း အထားအသိုေတြကို ဖတ္ေနရင္း အမွတ္မထင္ သတိထားမိသြားတဲ့ အက်င့္ကေလးေတြကို ထူေထာင္မိလ်က္သား ျဖစ္သြားတာပါပဲ။
အခုေတာ့ တကၠသိုလ္ေရာက္ေနပါၿပီ။ သူ႔မွာ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ အခက္အခဲ မႀကံဳေတာ့ပါဘူး။
နည္းပင္ ေကာင္းေသာ္လည္း
အဲဒီနည္းလမ္းကို ေက်ာင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ညႊန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ၿပီး မေအာင္ျမင္လွဘူး။ ေပါက္ေျမာက္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားဦးေရက နည္းတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ နည္းလမ္းက မေကာင္းလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ လုပ္တဲ့သူက နည္းလို႔ပါပဲ။
သူတို႔က ခုႏွစ္တန္းသခ်ၤာကို ျပန္ၿပီးတြက္ရမွာ ၀န္ေလးေနတတ္ၾကတယ္။ ခုႏွစ္တန္းအဂၤလိပ္စာကို အလြတ္ျပန္ၿပီး က်က္ရမွာ အဓိပၸါယ္သိပ္မရွိဘူးလို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာျပထားလို႔ တကယ္ေကာင္းတဲ့နည္းပါပဲ ဆိုတာကို သိေပမဲ့ စိတ္ရွည္ဇြဲေကာင္းစြာနဲ႔ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး။
အဲဒီမွာ တစ္ခု ထင္ရွားလာတာက ေလာကႀကီးမွာ ဘ၀သတိၱ ရွိတဲ့လူ အေတာ္ေလးနည္းပါးတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားလာပါတယ္။
မိန္းကေလးေတြကို ေလွ်ာ့မတြက္နဲ႔
မိန္းကေလးေတြကို အားႏြဲ႔သူ ဘာညာနဲ႔ ေအာက္ေမ့တတ္ၾကတယ္။ ခြန္အားသာ ႏြဲ႔ခ်င္ႏြဲ႔မယ္၊ သတိၱေတာ့ မႏြဲ႔ၾကတာ အမွန္ပဲ။ ေရွ႕ပိုင္းမွာလည္း မိန္းမေတြရဲ႕ သတိၱကို ေရးသင့္သေလာက္ ေရးခဲ့ၿပီးၿပီ။
ဒီေနရာမွာေတာ့ မင္းတို႔ စာသင္ခန္းက မိန္းကေလးေတြအေၾကာင္းကို နည္းနည္းေလာက္ ညႊန္လိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ မင္းတို႔အတန္းထဲမွာ စာေမးပြဲမွာ ပထမ၊ ဒုတိယ စသည္ျဖင့္ အဆင့္ေကာင္း ခ်ိန္ေနသူေတြဟာ ေယာက်္ားေလးေတြ ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနသလား၊ မိန္းကေလးေတြလည္း မၾကာခဏ ဗိုလ္စြဲေနတာပဲ မဟုတ္လား။
ေနာက္ၿပီး ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို ၾကည့္လိုက္ဦးမလား။ တစ္ျပည္လံုးက ေအာင္စာရင္း ထိပ္ပိုင္းက ငါးေယာက္မွာ သံုးေယာက္ေလာက္က မိန္းကေလးေတြ ျဖစ္ေနတတ္တာပဲ မဟုတ္လား။ အခု ဒီစာကို ေရးေနတဲ့ (၁၉၉၀)ခု ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေအာင္စာရင္းမွာ တစ္ျပည္လံုး ပထမရတာကိုက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဒီေတာ့ မိန္းကေလးေတြဟာလည္း ဘ၀သတိၱ ေကာင္းၾကတဲ့ ေနရာမွာ ေယာက်္ားေလးေတြထက္ မညံ့ဘူးဆိုတာ ထင္ရွားမေနေပဘူးလား။
မိန္းမလ်ာဆိုသူေတြကေကာ
မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀သတိၱအေၾကာင္းကိုသာ မကဘူး၊ မိန္းမလ်ာေတြရဲ႕ ဘ၀သတိၱအေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ သူတို႔တစ္ေတြဟာ ဘ၀ကုသုိလ္ေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ မထီမဲ့ျမင္ျပဳျခင္းခံရတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ေနၾကတာမွန္ေသာ္လည္း ဘ၀သတိၱမွာေတာ့ ေပါ့ေသးေသး သေဘာထားလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ လူအမ်ား မထီမဲ့ျမင္ ျပဳျပင္ခံေနၾကရတဲ့ ၾကားထဲကကို ဘ၀ကို လွလွပပႀကီး ရပ္တည္သြားႏိုင္ေအာင္ ၀ံ့၀ံ့စားစား ရင္ဆိုင္သြားၾကတာကို မင္းတို႔ ငါတို႔ မ်က္ျမင္ပဲ မဟုတ္လား။
အလွျပင္တာတို႔ မဂၤလာေဆာင္အခမ္းအနား ပန္းအလွျပင္တာတို႔၊ အလွဴအတန္း ခ်က္ေရးျပဳတ္ေရး စသည္တို႔မွာ အလွဴရွင္က တစ္ခ်က္မွ ျပန္လွည့္စရာ မလုိေလာက္ေအာင္ ျပည့္ျပည့္စံုစုံ တာ၀န္ယူသြားႏိုင္တာတို႔ စတဲ့ အရည္အေသြးက ၾကည့္လိုက္ရင္ သူတို႔ရဲ႕သတိၱဟာ တကယ္ကို ေလးစားေလာက္တယ္ဆိုတာ ထင္ရွားမလာေပဘူးလား။
ထို႔ျပင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ သူတို႔တစ္ေတြဟာ မိဘကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုဖို႔ ၀တၱရားမပ်က္ကြက္ၾကဘူး။ သားေယာက်္ားရင့္မာႀကီးေတြထက္ေတာင္မွ တာ၀န္ေက်ႏိုင္ၾကတာကို ေတြ႕ရတတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ ေငြေၾကးဓန အေျခအေန နိမ့္ပါးၾကတယ္။ အဲဒီၾကားထဲက ေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္ စသည္အားျဖင့္ ႀကံဳရာက်ပန္းအလုပ္ကေလးေတြကို ေနပူစပ္ ခါးမေရွာင္ ေျပးလႊားရုန္းကန္ၿပီး လုပ္ေကၽြးၾကတာကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ငါျဖင့္ သူတို႔သတိၱကို မေလးစားပဲ မေနႏိုင္ေတာ့တာ အမွန္ပါပဲ။
မိန္းမလ်ာေတြ အေျခာက္ေတြပဲရယ္လို႔ ရယ္သြမ္းေသြးၾကသူေတြထဲမွာ မင္းလည္း ပါေကာင္းပါေနေလမလား မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ငါေျပာခဲ့တဲ့ ရႈေထာင့္ကေနၿပီး တြက္လိုက္မယ္ဆိုရင္ မင္းဟာ သူတို႔ေလာက္ ဘ၀သတိၱေကာင္း ပါသလားဆိုတာ ျပန္ၿပီး သံုးသပ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔လို မဟုတ္ဘဲ ႀကံ့ခိုင္မာေက်ာတဲ့ ေယာက်္ားေကာင္းႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနရံုနဲ႔ ဂုဏ္ယူစရာ မဟုတ္ေသးဘူးဆိုတာကိုလည္း အထူးသတိျပဳေစခ်င္ပါတယ္။
သူတို႔ဟာ မိန္းမလ်ာ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္က သူတို႔ကို လူရာမသြင္းခ်င္သလို အေျခအေနမ်ဳိးကို စတင္ၿပီး ရင္ဆုိင္ၾကရတာ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အႏုတ္လကၡဏာနဲ႔ ဘ၀ကို စတင္ရင္ဆိုင္ၾကရတယ္ ဆိုၾကပါစို႔ကြာ။ ဒီေတာ့ သူတို႔စြမ္းရည္ကို ပတ္၀န္းက်င္က အသိအမွတ္ မျပဳဘဲကို မေနႏိုင္ေအာင္ မင္းတုိ႔ ငါတို႔ထက္ ႏွစ္ဆေလာက္ပိုၿပီး ႀကိဳးပမ္းၾကရတယ္။ အပင္ပန္းခံၾကရတယ္။
ဥပမာ …. မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ေရာင္းၿပီဆိုရင္ သူမ်ားထက္ ပိုေကာင္းေအာင္ ခ်က္ၾကရတယ္။ မုန္႔ကို သာသာထုိးထိုးေလး ျပင္ေပးၾကရတယ္။ စားသံုးသူ စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ အေျပာအဆို ဆက္ဆံေရးကစၿပီး ဂရုစိုက္ၾကရတယ္။
အလွျပင္ဆိုင္ ဖြင့္လုိက္ၿပီဆိုရင္လည္း ပစၥည္းမ်ဳိးစံု သံုးႏိုင္ေအာင္၊ ထည္၀ါေအာင္၊ ကမာၻ႔အလွျပဳျပင္မႈလုပ္ငန္းေတြကို မ်က္ျခည္မျပတ္ အၿမဲေခတ္မီေနေအာင္၊ တတ္ႏိုင္ရင္ ေခတ္ေရွ႕ေျပးေနေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရတယ္။
အဲဒီအျပင္ ငါ သတိျပဳမိတာက သူတို႔ဟာ လံု႔လ၀ီရိယ အလြန္ကို ေကာင္းၾကတယ္။ မင္းတို႔ ငါတို႔ထက္ ပိုတယ္။
ကဲ … စဥ္းစားၾကည့္ၾကေပါ့။ သူတို႔တစ္ေတြရဲ႕ ဘ၀သတိၱဟာ မင္းတို႔ ငါတို႔ထက္ မေလ်ာ့ဘူးဆိုတာ ထင္ရွားမေနေပဘူးလား။ မင္းဟာ ေယာက်ာ္းေလး သို႔မဟုတ္ မိန္းကေလး ပီပီသသ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ပတ္၀န္းက်င္က မင္းကို မထီမဲ့ျမင္ မျပဳၾကဘဲ ၾကည္ၾကည္သာသာ လက္ခံထားၿပီး ျဖစ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ သူတို႔လို အႏုတ္လကၡဏာနဲ႔ စေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ အႏုတ္လကၡဏာနဲ႔ စၾကရတဲ့ သူေတြေတာင္မွ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး လွလွပပ ရပ္တည္ႏိုင္ေသးရင္ မင္းတို႔က ပိုၿပီးအားတက္ဖို႔ မေကာင္းေပဘူးလား။
လူေပ်ာ့ကေလးေတြရဲ႕ သတၱိ
မင္းတို႔စာသင္ခန္း အတန္းေတြမွာ မိန္းမလ်ာ မဟုတ္ေသာ္လည္း ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ႏြဲ႔တဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးေတြကို ေတြ႔ၾကရတတ္ပါတယ္။ လူပံုကလည္း ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႔ ရန္ျဖစ္ဖို႔ ဘာဖို႔ကိစၥမ်ဳိး ႀကံဳလာလိုက္ရင္ အေလွ်ာ့ေပးသြား တတ္ၾကတာမို႔ သတၱိနည္းသူေတြျဖစ္ေၾကာင္း အလြန္သိသာေနတတ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ လူေပ်ာ့ကေလးတခ်ဳိ႕ဟာ အဲဒီလို ရန္ျဖစ္၀ံ့တဲ့ ကာယသတိၱမ်ဳိးမွာ နည္းပါးေသာ္လည္း စိတ္ဓါတ္သတိၱမွာ အလြန္ခိုင္မာတတ္တာကို ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ပညာကိုေတာ့ တကယ္ကို ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ စာေမးပြဲ ေအာင္ခ်င္လို႔ဆိုတာမ်ဳိးကို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သင္ခန္းစာ အခက္အခဲနဲ႔ ႀကံဳလာရင္ လံုး၀ အေလွ်ာ့မေပးဘဲ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ပစ္တတ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္သတၱိမ်ဳိး သူတုိ႔မွာ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးကို ေတြ႔လိုက္ရင္ သတိထားၿပီး မွတ္ထားၾကည့္လိုက္ပါ။ ေလးငါးဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။
သူတို႔က ရန္မျဖစ္၀ံ့ၾကေသာ္လည္း ဘ၀သတၱိေကာင္းၾကသူမ်ားျဖစ္လို႔ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ရွိတဲ့အခါမွာ ဘ၀အဆင့္ အေတာ္ေလး ျမင့္သြားတတ္ၾကပါတယ္။ လူမႈပတ္၀န္းက်င္မွာ ရာထူးဂုဏ္ရွိန္အရျဖစ္ေစ၊ ေငြေၾကးၾသဇာအရျဖစ္ေစ၊ ပညာဂုဏ္ရည္အရျဖစ္ေစ အဆင့္အတန္း ျမင့္လာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာတုန္းက သူ႔ကို မထီမဲ့ျမင္ အႏိုင္က်င့္ခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြကေတာင္ တရိုတေသ က်ဳိးႏြံစြာ ဆက္ဆံေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါ ငါကိုယ္တိုင္ သတိထားခဲ့မိတဲ့ ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြပါပဲ။
ဒီေတာ့ ဘ၀လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးအတြက္ကို ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ကာယသတိၱထက္ စိတ္ဓါတ္သတိၱဟာ ပိုၿပီးတန္ဖိုးရွိတယ္ဆိုတာ ေပၚမလာေပဘူးလား။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္သတိၱ၊ စာရိတၱသတိၱကို စာသင္ခန္းထဲကေန စၿပီး ေလ့က်င့္ထူေထာင္ၾကပါလို႔ ခဏခဏ တိုက္တြန္းမိတာပါ။
နိဂံုးစကား
ငါေျပာခဲ့သမွ်ေတြကို ျပန္ၿပီး အက်ဥ္းခ်ဳပ္လိုက္ရင္-
(၁) မိဘထက္ တစ္ဆင့္ျမင့္တဲ့ဘ၀ကို ထူေထာင္ႏိုင္ေစရမယ္လို႔ခုိင္ခိုင္မာမာ အဓိ႒ာန္ျပဳလုိက္ပါ။ ဆုမေတာင္းပါနဲ႔၊ ဆုပန္ပါ။
(၂) ကိုယ့္ဘ၀ကို ဆြဲႏွစ္ေနတဲ့ အေပါင္းအသင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို စြန္႔ခြာပစ္လိုက္ပါ။ ေကာင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေသခ်ာရွာၿပီး အစားထိုးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။
(၃) အဲဒါေတြအားလံုးကို လုပ္ေဆာင္ေအာင္ျမင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အေျခခံစြမ္းအင္ကေတာ့သတၱိ ပါပဲ။
အဓိ႒ာန္ျပဳ၀ံ့ဖို႔၊ ဆုပန္ဖို႔ကလည္း သတိၱပါပဲ။
မေကာင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို စြန္႔ႏိုင္ဖို႔ကလည္း သတိၱပါပဲ။
မေကာင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ မိုက္မွားေသာ ကာမဂုဏ္အာရံုေတြကို ျဖတ္ေတာက္စြန္႔ခြာႏိုင္ဖို႔ကလည္း သတိၱပါပဲ။
သတိၱမရွိတဲ့လူဟာ ဘာမွ မလုပ္၀ံ့ဘူး။ ဘာမွ မလုပ္၀ံ့ရင္ ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ေလာကႀကီးမွာ ေပၚေပါက္လာသမွ်ေသာ ေကာင္းျမတ္တဲ့ အရာဟူသမွ်ဟာ ကာယသတိၱ၊ စာရိတၱသတၱိႏွစ္မ်ဳိးလံုး ျပည့္စံုတဲ့သူမ်ားက ဖန္တီးခဲ့တာေတြ ျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးကလည္း သတိၱေကာင္းတဲ့ သူေတြကိုသာလွ်င္ အထင္ႀကီးတယ္၊ သတိၱေကာင္းသူေတြကိုသာလွ်င္ ၾသဘာေပးေလ့ရွိတယ္။
ရုပ္ရွင္တို႔ ဘာတို႔မွာေတာင္ ကာယသတိၱ၊ စိတ္ဓါတ္သတိၱ ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လိုက္ကိုသာလွ်င္ ပရိသတ္က ၾသဘာေပးတတ္ၾကတာကို မေမ့ပါနဲ႔။
ဒီေလာကႀကီးမွာ သတိၱရွိတဲ့သူေတြသာလွ်င္ ေနရာေကာင္း ရွိပါတယ္။ သတိၱရွိရင္ ေရွ႕တက္ပါ။ သတိၱမရွိရင္ ေနာက္ဆုတ္ပါ။ ေနရာ ဖယ္ေပးလိုက္ပါ။
သစ္သားထဲကို သံခၽြန္ရိုက္သြင္းလိုက္ေတာ့ ၀င္သြားတာဟာ သစ္သားကေပ်ာ့လို႔ မာတဲ့သံခၽြန္အတြက္ ေနရာဖယ္ေပးလိုက္ရတာ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သတိျပဳပါ။ မင္းဟာ မာသလား၊ ေပ်ာ့သလား၊ မာရင္ ေနရာယူပါ။ ေပ်ာ့ရင္ ဖယ္ေပးလိုက္ပါ။
ကာယသတိၱကိုေရာ၊ စိတ္ဓါတ္သတိၱကိုပါ ယဥ္ပါးေအာင္ ေလ့က်င့္ေမြးျမဴလို႔ ရႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ယံုပါ။
ဒီေတာ့ မင္းရဲ႕ဘ၀ေအာင္ျမင္မႈ၊ စာေမးပြဲေအာင္ျမင္မႈ စတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ ပင္ပန္းမွာ၊ ဆင္းရဲမွာ၊ အေပ်ာ္အပါးစြန္႔လႊတ္ရမွာကို လွမ္းေတြးၿပီး ယဥ္ပါးေနေအာင္ စိတ္ကို ေလ့က်င့္ထားလို႔ ရႏိုင္တယ္ဆိုတာ ယံုပါ။
စိတ္ဓါတ္သတိၱဟာ ဘ၀တိုးတက္မႈအတြက္ ပိုမိုႀကီးမားတဲ့ ခြန္းအားကို ေပးႏိုင္တာမို႔ စိတ္ဓါတ္သတိၱကို ပိုၿပီးျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားပါလို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္။
ဆုထူးဆုျမတ္ကို ပန္ဆင္ေသာ ေယာက်ာ္းေကာင္း မိန္းမျမတ္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစကုန္သတည္း။
မ်ဳိးဆက္သစ္ကို အတိုင္းမသိ တန္ဖိုးထား ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ …
ေအာင္သင္း
ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၅၄ ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္
ၾကာသပေတးေန႔
၁၆-၄-၉၂
From: MM Daily Mail
.jpg)
